Αι γυναικες μετα των νεογνων εις μεσον των στρατιων προβαινουσι και τα βρεφη αποφαινοντες ενθεν και ενθεν τους πατερας και τους ανδρας ικετευουσι τα οπλα καταλειπειν λεγουσαν· «Τι ταυτα ποιειτε, ω πατερες; Και υμεις, ω ανδρες, τι ταυτα πρασσετε; Μεχρι ποτε διατελειτε αλληλους μισουντες; Μεχρι ποτε εθελετε αλληλοις μαχεσθαι; Αρα μη υμετερα εστιν η υβρις; Απαλλασσεσθε ουν εκ των οπλων, ει δε μη, εις ημας την οργην ποιεισθε ημεις γαρ του πολεμου αιτια εσμεν, ημεις τοσαυτης εχθρας. Εις ημας ουν πρωτον και εις ταυτα τα παιδια τας πληγας φερετε· προκρινομεν γαρ αποθνησκειν μαλλον η ανευ πατερων η ανδρων τον βιον διαγειν, και ορφανους τους υιους οραν. Υμεις δε το αισχιστον των αθλων κερδαινετε, το τας χειρας μιαινειν τω των συγγενων αιματι».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati