Οδοιποροι εσμεν εν τουτω τω βιατ παντα παρερχομεθα, παντα κατοπιν ημων λειπομεν. Ορωμεν δε επι της οδου φυτον η υδωρ· μικρον τερπομεθα, ειτα παρατρεχομεν. Παλιν δε εντυγχανομεν λιθοις και πετραις και φαραγξιν, η και θηριοις τε και ερπετοις και ακανθαις και αλλοις τισι των οχληρων μικρον ανιωμεθα, ειτα καταλειπομεν. Τοιουτος εστιν ο βιος, ουτε τα τερπνα μονιμα ουτε τα λυπηρα συνεχη εχων. Ημεις δε, ωσπερ οι εν τοις πλοιοις καθευδοντες αυτοματως υπο του πνευμα­τος επι λιμενας αγονται, ουτω, του χρονου καταρρεοντος, κινησει τινι συνεχει προς το οικειον εκαστος περας κατεπειγομεθα.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati