Η Ηρα εμεμπε γαρ εις τους θηβαιους την Σφιγγα, φοβερον τερας: η δε προσωπον μεν γυναικος ειχε, στηθος δε και βασιν και ουραν λεοντος και πτερυγας ορνιθος. Επ' ορος εκαθεζετο και αινιγμα προυτεινε τοις θεβαιοις:" Τι εστιν το εχον μιαν φωνην και τετραπουν και διπουν και τριπουν γιγνομενον;" Κατα χρησμον, δει τους θηβαιους το αινιγμα λυειν, οπως της Σφιγγος απαλλασσωνται, διο πολλοι μεν πειρωνται, επει δε ουχ ευρισκουσιν, η Σφιγξ αρπαζει τους αμαρτανοντας και καταβιβρωσκει. Ο δε Οιδιπους επιτυγχανει, λεγων το υπο της Σφιγγος αινιττομενον ανθρωπον ειναι: ο δε γιγνεται τετραπους βρεφος ων, τοις τετταρσι κωλοις βαδιζων, τελειουμενος δε διπους, γερων δε τριτην προσλαμβανει βασιν το βακτρον. Η Σφιγξ απο της πετρας εαυτην ριπτει.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati