Εν ταις δικαις κατα τους προδοτας η κατα τους φονεας, εν αις η ζημια θανατος ην, οι κριται σπουδαιως τα τεκμηρια εξηταζον και ου μονον τους κατηγορους και τους αυτοπτας ηρευνων, αλλα και τα ανδραποδα εκεινου του πολιτου ος εις το δικαστηριον εισηγετο. Οι παλαιοι δε ενομιζον τα ανδραποδα ουκ ανθρωπους ειναι αλλα τοις ζφοις παντως ομοια, διοπερ, ως η αληθεια αποφαινοιτο, και ταις βασανοις κατ' αυτους εχρωντο. Ο μεν ουν κριτης τα ανδραποδα ηρωτα περι του φονου η περι της προδοσιας ης ο δεσποτης εδιωκετο. Τα δε ανδραποδα, ταις βασανοις αναγκαζομενα, ουκ εκρυπτε α εγιγνωσκε περι της κατηγοριας, αλλα παντα α ο κριτης εβουλετο γιγνωσκειν απεφαινεν. Τουτον τον τροπον δε αι δικαι βραχυταται ησαν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati