Οσακις μεν ο λογος εμπιπτει περι του Διονυσου, πασιν εις νουν εισερχεται περι του οινου η σταφυλων αμπελου η και των μαινομενων συν αυτω βακχων. Α παντα μεν αληθη εστιν, την δε του θεου φυσιν ουκ ακριβως αποφαινει. Ο γαρ Διονυσος ου μονον την αμπελον ιεραν εχει, αλλα και παντα τα δενδρα, εν οις ιχωρ επιφανεστατος ρει, πιτυν τε και κισσον, αει χλωρας ουσας, και τους της αμπελου βοτρυας ων υγρα φυσις αιματι ομοιοτατη εστιν. Οσα δε ζωα υπο των ανθρωπων τοις θεοις θυεται, και ταυτα τω Διονυσω ιερα εστιν, ο ταυρος τε και ο τραγος, ωσαυτως δε και οις μεγιστη ενεργεια ενεστιν. Παντων ουν α εμψυχα εστιν ο Διονυσος αρχει, τω δε οινω τους ανθρωπους ου μονον εμμανεις ποιει, αλλα και εκ της μανιας λυει. Και το θεατρον του Διονυσου εργον εστιν, ου οι υποκριται, μιμουμενοι α τω οντι εν τω βιω συμπιπτει, τους θεατας ευφραινουσι και των μεριμνων απολυουσιν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati