Μετα δε τουτο του λογου ηρχετο ο Φαρναβαζος, και γαρ ην πρεσβυτερος, ος τοιαδε ελεγεν· «Τω Αγησιλαε και παντες οι παροντες Λακεδαιμονιοι, εγω υμιν, οτε τοις Αθηναιοις επολεμειτε, φιλος και συμμαχος εγιγνομην και γαρ το μεν ναυτικον το υμετερον χρηματα παρεχων ισχυρον εποιουν, εν δε τη γη αυτος απο του ιππου μαχομενος μεθ' υμων τους πολεμιους εις την θαλασσαν κατεδιωκον. Τοιουτος δε γιγνομενος νυν ουτω ταπεινως εχω, ωστε ουδε δειπνον εστι μοι εν τη εμαυτου χωρα. Α δε μοι ο πατηρ και οικηματα καλα και παραδεισους και δενδρων και θηριων μεστους κατελειπεν, εφ' οις σφοδρα ευφραινομην, ταυτα παντα ορω τα μεν κατακοπτομενα, τα δε κατακαιομενα. Αλλο μεντοι των ανδρων εστι τα οσια και τα δικαια γιγνωσκοντων χαριν εχειν επι ταις ευεργεσιαις τοις φιλοις ουσιν».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati