Πολιορκουν των των Αχαιων Ιλιον, ο Οδυσσευς εαυτον απεφαινεν εν τοις ανδρειοτατοις πολεμιστην τε και συμβουλον ψρονιμωτατον. Μεσουντος μεν γαρ ηδη του δεκατου ετους εκ της του πολεμου αρχης, απορουντων δε των Αχαιων ποτερον ες την πατριδα τοις ναυσι καταβαινοιεν η ετι μενοιεν πολεμουντες, ο Οδυσσευς συνεβουλευεν ιππον κατασκευαζειν ξυλινον, κοιλον μεν τα εσω, καταπλεον δε ηρωων. «Ημεις μεν», ελεγεν ο Οδυσσευς, «τουτον λειψομεν παρα θινα θαλασσης, την φυγην προσποιησομεν και εις Τενεδον αποπλευσουμεθα. Οι δε Τρωες, οτε το πεδιον ερεμον πολεμιων οψονται, δηλονοτι τον ιππον ως νικης συμβολον εις την ακροπολιν εισκομιουνται. Νυκτος δε εκ της κοιλης του θηριου γαστρος οι ημετεροι ηρωες εξελευσονται, τους φυλακας καθευδοντας κτενουσι και τας πυλας ανοιξουσιν. Τοτε και ημεις εις την πολιν εισελευσομεθα και αμα παντες το Ιλιον περσομεν και καταφλεξομεν».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati