Η μεν Ευρωπη, ηκουσα επι την ηιονα, επαιζε κατα το ειωθος συν ταις ηλικιωτισι και ταις θεραπαιναις· ο δε Ζευς, βλεψας αυτην και ερωτι κατεχομενος αυτης, ταυρω εικασας εαυτον συνεπαιζε ταις κοραις. Ο δε ταυρος καλλιστος ην οραν, λευκος μεν το χρωμα, ευκαμπης δε τα κερατα, και ημερος το βλεμμα, και ουδεν αγριος το ηθος· εσκιρτα ουν και αυτος επι της ηιονος και εμυκατο ηδιστον, ωστε την Ευρωπην ασπαζεσθαι μεν τολμησαι και ανθεσι τα κερατα στεφανουν, επειτα δε και επι το νωτον αυτου κειμενου αναβαινειν. Τοτε δε δρομαιος ο Ζευς ωρμησεν επι την θαλατταν φερων αυτην και εαυτον ριψας εις τα κυματα ενηχετο, η δε πανυ εκπλαγης τω πραγματι τη λαια μεν ειχετο του κερατος ως μη απολισθανοι, τη ετερα δε τον πεπλον ανεμουμενον συνειχεν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati