Αλεξανδρος θερους ωρα ηγε τον στρατον παρα τον ποταμον, εγγυς Οντων των πολεμιων. Ορων δε τους στρατιωτας διψωντας και αφορωντας εις το ρευμα του ποταμου, ινα μη πινοντες διαλυσειαν τας ταξεις μηδε τυ της οδοιποριας ταχος διακοψειαν, τον κηρυκα εκελευσε κησυσσειν· «Απεχωμεθα του ποταμου· θανασιμον γαρ εχει το υδωρ». Οι μεν ουν στρατιωται φοβω κατεχομενοι απειχοντο του ποταμου και την οδον εταχυνον. Αλεξανδρος δε την πορειαν διανυσας και στρατοπεδευσας, αυτος μετα των ηγεμονων φανερως απο του ποταμου υδρυε και επινεν. Γελασαντες ουν οι στρατιωται και την αιτιαν της απατης κατανοησαντες αδεως παντες εκ του ποταμου υδρευσαντο.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati