Ο κηρυξ προχειροτονειν κελευει τους προεδρους περι ιερων των πατριων και περι κηρυκων τε και πρεσβειων και οσιων, και μετα ταυτα επερωτα ο κηρυξ· «Τις αγορευειν βουλετσι των υπερ πεντηκοντα ετη γιγνομενων;». Επειδαν δε ουτοι παντες λεγουσιν, τοτ' ηδη κελευει λεγειν των αλλων Αθηναιων τον βουλομενον, οις εξεστιν. Σκεψασθε δη ως καλως, ω ανδρες Αθηναιοι. Ουκ ηγνοει, οιμαι, ο νομοθετης οτι οι πρεσβυτεροι τω μεν ευ φρονειν ακμαζουσιν, η δε τολμα ηδη αυτους αρχεται επιλειπειν δια την εμπειριαν των πραγματων. Βουλομενος δη συνεθισαι τους αριστα φρονουντας περι των πραγματων λεγειν, επειδη ονομαστι αυτων ενα εκαστον απορει καλειν, την κοινην επωνυμιαν της ολης ηλικιας υπολαμβανων παρακαλει επι το βημα και προτρεπει δημηγορειν. Αμα δε και τους νεωτερους διδασκει αισχυνεσθαι τους πρεσβυτερους, και πανθ' υστερους πραττειν, και τιμαν το γηρας.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati