Ταρκυνιος Γαβιους πολιορκων μακρω χρονω, μη δυνατος ων ελειν, τον νεωτατον των παιδων Σεξστον πληγαις αικισαμενος αυτομολον επεμψεν. Οι δε τα πικρα του σωματος τραυματα ιδοντες εδεξαντο, πολλα και μεγαλα επαγγειλαμενον κατα του πατρος· ων τα πλειστα δρασας πιστος εγενετο. Εληιζετο τους Ρωμαιους, εις φυγην ετρεπετο, αιχμαλωτους ελαμβανε, μαχας ενικα πολλας· ωστε οι Γαβιοι θαυμασαντες αυτοκρατορα στρατηγον αυτον απεφηναντο. Ο δε αγγελον κρυφα πεμψας, τον πατερα ηρετο τι δραν κελευοι· Ταρκυνιος δε, και γαρ ετυχεν ομιλων εν κηπω, τους υψηλοτατους μηκωνας αποπλασας εφη προς τον αγγελον· «Φραζε μου τω παιδι τουτο πραττειν». Ο μεν ηγγειλεν ο δε Σεξστος των Γαβιων τους προεχοντας διαφθειρας, ουτω μηχανησαμενος ερημιαν και ασθενιαν Γαβιοις, την πολιν αυτην τοις Ρωμαιοις ενεχειρισεν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati