Ουτος ο καταρατος κουρευς, ως αφικομην εις το εργαστηριον ξυρησομενος, ασμενως τε εδεξατο και εφ' υψηλου θρονου καθισας, σινδονα καθαραν τω τραχηλω περιβολων, πραως κατεφερε μοι των γναθων το ξυρον, αποψιλων το πυκνωμα των τριχων. Λλλ' εν αυτω τουτω πανουργοτατος ην. Δεον γαρ αυτον πασαν την γναθον ξυρησαι, ελαθεν υπολειπων πολλαχου μεν δασειαν, πολλαχου δε λειαν την σιαγονα. Εγω δε, ου γιγνωσκων την αυτου πανουργιαν, ωχομην κατα το ειωθος εις φιλου τινος. Οι δε συμποται, ορωντες με, εξεθανον τω γελωτι, και αγνοουντος εμου εφ' οτω γελωσιν, εις τις τινα των απολειφθεισων τριχων επιλαβομενος ειλκυσεν. Εκεινας τριχας ουν αγανακτων κοπιδι απερριζωσα. Νυν δε βουλομαι παχει ξυλω κατα της κεφαλης παταξαι τον ολιτηριον τουτον κουρεα.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati