Ιβυκος ο ποιητης, εν αδω τινι υπο ληστων φονευομενος και ουδενα ουτε συμμαχον ουτε μαρτυρα της επιβουλης εχων, θεασαμενος γερανους εν τω ουρανω πεταμενους, αποθνησκων εβοα· «Υμεις, ω γερανοι, τιμωρησασθε μου τον φονον». Μετ' ουκ ολιγας ημερας, διδασκομενου εν τω θεατρω δραματος, παρεφανησαν γερανοι πεταμενοι. Οι δε φονεις, και αυτοι εν τοις θεαταις οντες, γελασαντες εψι, θυριζον αλληλοις· «Ιδου, γιγνονται οι του Ιβυκου τιμωροι». Των δε θεωμενων τις ακουσας, ηδη πολυν χρονον του Ιβυκου αφανους οντος και ζητουμενου, το πραγμα τοις αρχουσιν απηγγειλε και οι λησται, ουχ υπο των γερανων κολασθεντες, αλλ' υπο της αυτων γλωσσαλγιας αναγκασθεντες τον φονον ομολογειν, θανατω εζημιωθησαν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati