Οι Ρωμαιοι τοις Τυρρηνοις πολεμουντες, συνθηκας ποιησαμενοι, εδοσαν αυτοις ομηρους τας των ευγενεστατων ανδρων θυγατερας παρθενους· αι δε ομηρευουσαι προηλθαν επι τον ποταμον τον Θυβριν λουσομεναι. Μια δε εξ αυτων, Κλοιλια, προυτρεψεν απασας αναδησασθαι τους χιτωνισκους περι τας κεφαλας και διανηξασθαι το ρευμα του ποταμου, διναις βαθειαις δυσπορον. Επει δε διενηξαντο, οι Ρωμαιοι την μεν αρετην αυτων και την ανδρειαν εθαυμασαν, ανεπεμψαν δε αυτας τοις Τυρρηνοις, το πιστον των συνθηκων φυλασσοντες. Ο μεν Πορσινας, των Τυρρηνων βασιλευς, ανεκρινε τας κορας τις ειη αυτων η τουτο πραξαι πεισασα· η δε Κλοιλια, τας αλλας προλαβουσα, ωμολογησε αυτη γενεσθαι. Τοτε δε Πορσινας, υπεραγασθεις το ανδρειον της κορης, ιππον αυτη λαμπρως κεκοσμημενον εδωρησατο και τας παρθενους πασας επαινεσας τοις Ρωμαιοις απεπεμψεν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati