I giudici non devono diffidare delle parole di Socrate (II)
Ουτοι μεν ουν, ωσπερ εγω λεγω, η τι η ουδεν αληθες ειρηκασιν, υμεις δε μου ακουσεσθε πασαν την αληθειαν - ου μεντοι μα Δια, ω ανδρες Αθηναιοι, κεκαλλιεπημενους γε λογους, ωσπερ οι τουτων, ρημασι τε και ονομασιν ουδε κεκοσμημενους, αλλ' ακουσεσθε εικη λεγομενα τοις επιτυχουσιν ονομασιν - πιστευω γαρ δικαια ειναι α λεγω - και μηδεις υμων προσδοκησατω αλλως: ουδε γαρ αν δηπου πρεποι, ω ανδρες, τηδε τη ηλικια ωσπερ μειρακιω πλαττοντι λογους εις υμας εισιεναι. Και μεντοι και πανυ, ω ανδρες Αθηναιοι, τουτο υμων δεομαι και παριεμαι: εαν δια των αυτων λογων ακουητε μου απολογουμενου δί ωνπερ ειωθα λεγειν...