Le versioni di greco di Esopo e le traduzioni in italiano

Βατραχοι λυπουμενοι επι τη εαυτων αναρχια πρεσβεις επεμψαν επι τον Δια, δεομενοι βασιλεα αυτοις παρασχειν. Ο δε συνιδων την ευηθειαν, ξυλον εις την λιμνην καθηκε. Και οι βατραχοι το μεν πρωτον καταπλαγεντες τον ψοφον, εαυτους εις τα βαθη της λιμνης εδιδοσαν υστερον δε, ως ακινητον ην το ξυλον, αναδυσαντες εις τοσουτον καταφρονησεως ηλοον, ως επιβαινοντας αυτω επικαθεζεσθαι. Αναξιοπαθουντες δε τοιουτον εχειν βασιλεα, ηκον εκ δευτερου προς τον Δια, και τουτον παρεκαλουν αλλαξαι αυτοις τον αρχοντα· τον γαρ πρωτον λιαν ειναι νωχελη. Και ο Ζευς αγανακτησας κατ' αυτων, υδραν αυτοις επεπεμψεν, υφ'...

Αι δρυες κατεμεμφοντο του Διος λεγουσαι οτι «ματην παρηχθημεν εν τφ βιω· υπερ παντα γαρ τα φυτα βιαιως την τομην υφισταμεθα». Και ο Ζευς· «Υμεις αυται αιτιοι της τοιαυτης εαυταις καθεστατε συμφορας· ει μη γαρ τους στειλειους εγεννατε, και προς τεκτονικην και γεωργικην χρησιμοι ητε, ουκ αν πελεκυς υμας εξεκοπτεν ». Αιτιοι τινες εαυτοις των κακων κατασταντες την μεμψιν αφρονως τιθεασι τω θεω.

Οδοιπορων τις εν ερημω ευρε γυναικα μονην κατηφη εστωσαν, και φησιν αυτη· «Τις ει;». Η δε εφη «Αληθεια». Ο δε οδοιπορος· « Και δια ποιαν αιτιαν την πολιν αφεισα την ερημιαν οικεις; ». Η δε ειπεν « Οτι τοις παλαι καιροις παρ' ολιγοις ην το ψευδος· νυν δε εις παντας ανθρωπους εστιν, εαν τι ακουειν και λεγειν θελης ». Ο μυθος δηλοι οτι κακιστος βιος και πονηρος τοις ανθρωποις εστιν, οτε το ψευδος προκρινεται της αληθειας.

Βουκολος βοσκων αγελην ταυρων, απωλεσε μοσχον περιελθων δε και μη ευρων ηυξατο τω Διι, εαν τον κλεπτην ευρη, εριφον αυτω θυσαι. Ελθων δε εις τινα δρυμωνα, και θεασαμενος λεοντα κατεσθιοντα τον μοσχον, περιφοβος γενομενος, επαρας εις ουρανον τας χειρας· «Δεσποτα Ζευ, παλαι μεν σοι ηυξαμην εριφον θυσαι, εαν τον κλεπτην ευρω· νυν δε ταυρον θυσω, εαν τας του κλεπτου χειρας εκφυγω». Ουτος ο λογος εστιν κατ· ανδρων δυστυχουντων, οιτινες απορουμενοι ευχονται ευρειν, ευροντες δε ζητουσιν αποφυγειν.

Φιλαργυρος τις, απασαν αυτου την ουσιαν εξαργυρισαμενος και χρυσουν βωλον ποιησας, εν τινι τοπω κατωρυξε, συγκατορυξας εκει και την φυχην εαυτου και τον νουν, και καθ' ημεραν ερχομενος αυτον εβλεπε. Των δε εργατων τις αυτον παρατηρησας και το γεγονος συννοησας, ανορυξας τον βωλον ανειλετο. Μετα δε ταυτα κακεινος ελθων και κενον τον τοπον ιδων θρηνειν ηρξατο και τιλλειν τας τριχας. Τουτον δε τις ολοφυρομενον ουτως ιδων και την αιτιαν πυθομενος· «Μη ουτως, ειπεν, ω ουτος, αθυμει· ουδε γαρ εχων τον χρυσον ειχες. Λιθον ουν αντι χρυσου κατορυξον και νομιζε σοι τον χρυσον ειναι· την αυτην γαρ σοι...