Le versioni di greco di Senofonte e le traduzioni in italiano

Κονων δε ταις εννεα ναυσι φευγων, επει εγνω των Αθηναιων τα πραγματα διεφθαρμενα, κατασχων επι την Αβαρνιδα την Λαμψακου ακραν, ελαβεν αυτοθεν τα μεγαλα των Λυσανδρου νεων ιστια, και αυτος μεν οκτω ναυσιν απεπλευσε παρ' Ευαγοραν εις Κυπρον, η δε Παραλος εις τας Αθηνας απαγγελουσα τα γεγονοτα. Λυσανδρος δε τας τε ναυς και τους αιχμαλωτους και ταλλα παντα εις Λαμψακον απηγαγεν, ελαβε δε και των στρατηγων αλλους τε καν Φιλοκλεα και Αδειμαντον. Ηι δ' ημερα ταυτα κατειργασατς, επεμψε και Θεοπομπον τον Μιλησιον ληστην εις Λακεδαιμονα, απαγγελουντα τα γεγονοτα, ος αφικομενος τριταιος απηγγειλε.

Ο μεν δη ταυτ' ειπων απηει, κατοικτειρων την τε γυναικα οιου ανδρος στεροιτο και τον ανδρα οιαν γυναικα καταλιπων ουκετ' οψοιτο. Η δε γυνη τους μεν παροντος εκελευσεν αποστηναι, «εως αν», εφη, «τονδ' εγω οδυρωμαι ως βουλομαι»· τη δε τροφω ειπε παραμενειν, και επεταξεν αυτη, επειδαν αποθανη, περικαλυψαι αυτην τε και τον ανδρα ενι ιματιω. Η δε τροφος πολλα ικετευουσα μη ποιειν τουτο, επει ουδεν ηνυτε και χαλεπαινουσαν εωρα, εκαθητο κλαουσα. Η δε ακινακην παλαι παρεσκευασμενον σπασαμενη σφαττει εαυτην και επιθεισα επι τα στερνα του ανδρος την εαυτης κεφαλην απεθνησκεν. Η δε τροφος ανωλοφυρατο τε...

«Και γαρ ουν», εφη, «αυτος μεν αμεμπτως τετελευτηκεν, εγω δ' η παρακελευομενη ζωσα παρακαθημαι». Και ο Κυρος χρονον μεν τινα σιωπη κατεδακρυσεν, επειτα δε εφθεγξατο· «Αλλ' ουτος μεν δη, ω γυναι, εχει το καλλιστον τελος νικων γαρ τετελευτηκε· συ δε λαβουσα τοισδε επικοσμει αυτον τοις παρ' εμου»· παρην δε ο Γωβρυας και ο Γαδατας πολυν και καλον κοσμον φεροντες. «Επειτα δ'», εφη, «ισθι οτι ουδε τα αλλα ατιμος εσται, αλλα και το μνημα πολλοι χωσουσιν αξιως ημων και επισφαγησεται αυτω οσα εικος ανδρι αγαθω. Και συ δ'», εφη, «ουκ ερημος εσει, αλλ' εγω σε και σωφροσυνης ενεκα και πασης αρετης και ταλλα...

Γαδαταν δε και Γωβρυαν εκελευσεν ο τι δυναιντο λαβοντας καλον κοσμημα ανδρι φιλω και αγαθω τετελευτηκοτι μετα διωκει ν και οστις ειχε τας επομενος αγελας και βους και ιππους ειπε τουτω και αμα προβατα πολλα ελαυνειν οπου αν αυτον πυνθανηται οντα, ως επισφαγειη τω Αβραδατα. Επει δε ειδε την γυναικα χαμαι καθημενην και τον νεκρον κειμενον, εδακρυσε τε επι τω παθει και ειπε· «Φευ, ω αγαθη και πιστη ψυχη, οιχη δη απολιπων ημας;». Και αμα εδεξιωσατο αυτον και η χειρ του νεκρου επηκολουθησεν απεκεκοπτο γαρ κοπιδι υπο των Αιγυπτιων. Ο δε ιδων πολυ ετι μαλλον ηλγησε· και η γυνη δε ανωδυρατο και δεξαμενη...

Ο δε Κυρος καλεσας τινας των παροντων υπηρετων· «Ειπατε μοι» εφη, «εωρακε τις υμων Αβραδαταν; Θαυμαζω γαρ», εφη, «οτι προσθεν θαμιζων εφ' ημας νυν ουδαμου φαινεται». Των ουν υπηρετων τις απεκρινατο οτι· «Ω δεσποτα, ου ζη, αλλ' εν τη μαχη απεθανεν εμβαλων το αρμα εις τους Αιγυπτιους· οι δ' αλλοι πλην των εταιρων αυτου εξεκλιναν, ως φασιν, επει το στιφος ειδον το των Αιγυπτιων. Και νυν γε», εφη, «λεγεται αυτου η γυνη ανελομενη τον νεκρον και ενθεμενη εις την αρμαμαξαν, εν ηπερ αυτη ωχειτο, προσκεκομικεναι αυτον ενθαδε ποι προς τον Πακτωλον ποταμον. Και τους μεν θεραποντας αυτου ορυττειν φασιν...