Le versioni di greco di autori vari e le traduzioni in italiano

Δυο ημιονοι αμα πορευονται, ο μεν κοφινους μεστους χρυσου και χρηματων φερων, ο δε θυλακους πληρεις κριθων. Ο μεν ημιονος τον χρυσον βασταζων βαδιζει μεγαλαυχος σειων ηχωδη κωδωνα, ο δε ετερος επεται βραδει και ηρεμαιω βηματι. Εξαιφνης δε φαινονται οι λησται, τον ημιονον μεν τα χρηματα φεροντα τιτρωσκουσι και απασαν την λειαν αρπαζουσιν, του ετερου δε φειδονται δια την ευτελειαν των κριθων. Οτε οι πανουργοι απερχονται, ο αθλιος ημιονος γυμνος του φορτιου και τραυματων πληρης κλαιει λεγων· «Δικαια πασχον αγαν υπερηφανος γαρ ων τω τιμιω φορτιω, ουκ ενενοουν τα μεγαλα χρηματα πολλοις κινδυνοις...

Γυναικες εκλαιον επι μισθω τον θανατον της θυγατρος ανθρωπου πλουσιου· τας τριχας μεν ουν ετιλλοντο, τας παρειας δε ημυσσον, τας εσθητας δε δια την λυπην διεσπαρασσον. Παροιδιτης δε, επιγιγνομενος εκεισε και το μεγα πενθος ορων, θαυμαζει και τας γυναικας οικτειρων λεγει· «Ω ταλαιπωροι, δια τι ουτως αθλιως κλαιετε επι ουκ ιδια, αλλ' αλλοτρια συμφορα;». Αι δε γυναικες αποκρινονται· «Μη θαυμαζε, ω ξενε, ει κλαιομεν επι ουκ ιδια, αλλ' αλλοτριο; συμφορα· προκρινομεν γαρ κλαιειν νυν επι πενθει προσποιητοι, μαλλον η αυριον επι λιμω αληθινω».

Θαυμα ου τη Ελλαδι μονον αλλα και παση τη οικουμενη εστι το του Διος αγαλμα εν Ολυμπια. Καθεζεται μεν ο θεος εν θρονω χρυσω και ελεφαντι καλλωπιζομενω· στεφανον δε εχει εν τη κεφαλη, ελαιας κλωνας απεικαζοντα. Εν μεν τη δεξια Νικην φερει, ες ελεφαντος και χρυσου, ταινιαν τε εχουσαν και, επι τη κεφαλη, στεφανον τη δε αριστερα του θεου καλον εστι σκηπτρον, μεταλλοις παντοδαποις ποικιλον. Επι δε τω σκηπτρω αετος εστι καθεζομενος, χρυσους. Εκ χρυσου δε και τα υποδηματα τω θεω, και το ιματιον εστιν. Τω δε ιματιω ζωδια τε και, των ανθων, τα κρινα εστιν εικαζομενα. Ο δε θρονος ποικιλος μεν χρυσω και...

Εν Ανδου ο Πλουτων και η Περσεφονη βασιλευουσι και των ολων την αρχην εχουσιν. Και δυο δικασται εισιν, Μινως τε και Ταδαμανθυς, Διος υιοι. Ουτοι, τας ψυχας εκ της γης καταβαινοντας δοκιμαζοντες, τα αμαρτηματα και τας ευεργεσιας εκαστου σπουδαιως επισκεπτονται. Ωσπερ γαρ τα τραυματα εν τοις σωμασιν ουλας καταλειπει, ουτω και τα κακουργηματα τυπους εν ταις ψυχαις εγχαρασσει. Οι δικασται ουν τους αγαθους μεν των ανδρων και τους δικαιους καθαπερ εις αποικιαν εις το Ηλυσιον πεδιον πεμπουσιν, ενθα αι ψυχαι χαιρουσι συνεχει ευδαιμονια. Οι πονηροι δε εις τον χωρον των ασεβων πεμπονται, ενθα κολαζονται...

Οι πρωτοι των ανθρωπων, τα προς τον βιον χρησιμα ου γιγνωσκοντες, επιπονως διηγον ανευ μεν εσθητος ετι οντες, ερημοι δε οικιων, υπερ των δενδρων μεν καθευδειν ηναγκαζοντο, της δε ημερου τροφης παντελως ανεννοητοι ησαν. Επει δε και την συγκομιδην της αγριας τροφης αγνοουντες τους καρπους εις τας ενδειας ουκ εποριζοντο, αναριθμητοι των βροτων απεθνησκον κατα τους χειμωνας δια τε το ψυχος και την ενδειαν της τροφης, πολλοι δε και υπο των αγριων ζωων διεσπαρασσοντο. Κατ' ολιγον δε, απο της πειρας μανθανοντες, εις τε τα σπηλαια κατεφευγαν εν τω χειμωνι, τα αγρια ζωα εξελαυνοντες, και τους καρπους...