Le versioni di greco di Esopo e le traduzioni in italiano

Αλεκτρυονας ανηρ επι της οικιας εχων, περιτυγχανων περδικι τιθασω πωλουμενορ ηγοραζε τον ορνιν και εκομιζεν οικαδε ινα συντρεφοι. Των δε αλεκτρυονων τυπτοντων εκεινον και εκδιωκοντων, ο περδιξ εβαρυθυμει νομιζων καταφρονεισθαι οτι αλλοφυλος εοτιν. Μικρον δε υστερον, θεωμενος τους αλεκτρυονας προς εαυτους μαχομενους και τυπτοντας ενενοει «Τι δ'ουν αχθοιμην υπο των αλεκτρυονοτν τυπτομενος· ορω γαρ αυτους ουδε αυτων απεχομενους». Ο μυθος δηλοι οτι ραδιως τας των πελας υβρεις οι φρονιμοι φερουσιν, ορωντες εκεινους μηδε των οικειων απεχομενους.

Ερμης γνωναι βουλομενος, εν τινι τιμη παρ' ανθρωποις εστιν, ηκεν αφομοιωθεις ανθρωπω εις αγαλματοποιου εργαστηριον· και θεασαμενος Διος αγαλμα επυθετο ποσου· του δε ειποντος «δραχμης», γελασας ηρωτα της Ηρας ποσου εστιν· ειποντος δε ετι μειζονος, θεασαμενος και εαυτου αγαλμα υπελαβεν, οτι αυτον, επειδη και αγγελος εστι και επικερδης, περι πολλου οι ανθρωποι ποιουνται. Διο προσεπυνθανετο ο Ερμης, και ο αγαλματογλυφος εφη· «αλλ᾿ εαν τουτους αγορασης, τουτον σοι προσθηκην δωσω.»

Ονος εν τινι λειμωνι νεμομενος ως εθεασατο λυκον επ' αυτον ορμωμενον, χωλαινειν προσεποιειτο. Του δε προσελθοντος αυτω και την αιτιαν πυθομενου, δί ην χωλαινει, ελεγεν ως «Φραγμον διαβαινων σκολοπα επατησα» και παρηνει αυτον πρωτον εξελειν τον σκολοπα, ειθ' ουτως αυτον καταθοινησασθαι, ινα μη εσθιων περιπαρη. Του δε πεισθεντος και τον ποδα αυτου επαραντος ολον τε τον νουν προς την οπλην εχοντος ο ονος λαξ εις το στομα τους οδοντας αυτου ετιναξε. Και δς κακως διατεθεις εφη· «Αλλ' εγωγε δικαια πεπονθα. Τι γαρ του πατρος με μαγειρον διδαξαντος αυτος ιατρικην τεχνην υπελαβομην;». Ουτω και των ανθρωπων...

Εν οικια πολλων μυων οντων, αιλουρος ενταυθα ηκε και αυτος καθ' εκαστον συλλαμβανων κατησθιεν. Οι δε μυες αναλισκομενοι κατα των οπων εδυνον, και ο αιλουρος, μηκετι αυτων εφικνεισθαι δυναμενος, δειν ωιετο δι επινοιας αυτους εκκαλεισθαι. Διοπερ επι πασσαλον ανειβαινε και εμθενδε αποκρεμαμενος προσεποιειτο τον νεκρων. Των δε μυων τις παρεκυπτε και ελεγεν· «Αλλ', ω αιλουρε, σοι γε, καν θυλαξ γενηι, ου τροσερχομαι». Ο λογος δηλοι οτι οι φρονιμοι των ανθρωπων, οταν της ενιων μοχτηεριας πειραθωσιν, ουκετι αυτων ταις υποκρισεσιν εξαπατωνται.

Ο χειμων εσκωψε εις το εαρ και αυτο ωνειδισεν, οτι ευθυς φανεντος ησυχιαν αγει ετι ουδεις· αλλ' ο μεν τις επι λειμωνας και αλση γινεται, οτω αρα φιλον δρεπεσθαι ανθεων και κρινων η και ροδον τι περιαγαγειν τε τοις εαυτου ομμασιν και παραθεσθαι παρα την κομην ο δε επιβας νεως και διαβαινων πελαγος, ην τυχη, παρ αλλους ηδη ανθρωπους ερχεται· και οτι απαντες ανεμων η πολλου εξ ομβρων υδατος εχουσι φροντιδα ουκετι. «Εγω δε» εφη, «αρχοντι και αυτοδεσποτη εοικα, και ουδε εις ουρανον, αλλα κατω που και εις την γην επιταττω βλεπειν και δεδιεναι και τρεμειν και αγαπητως διημερεοειν εστιν οτε οικοι ηναγκασα»....