Le versioni di greco di Esopo e le traduzioni in italiano

Λεων, ερασθεις γεωργου θυγατρος, ταυτην εμνηστευσατο. Ο δε μη εκδουναι θηριω την θυγατερα υπομενων, μηδε αρνησασθαι δια φοβον δυναμενος, τοιουτον τι επενοησεν. Επειδη συνεχως αυτω ο λεων επεκειτο, ελεγεν ως νυμφιον μεν αυτον αξιον της θυγατρος δοκιμαζει· μη αλλως δε αυτω δυνασθαι εκδουναι, εαν μη τους τε οδοντας εξελη και τους ονυχας εκτεμη· τουτους γαρ δεδοικεναι την κορην. Του δε ραδιως δια τον ερωτα εκατερα υπομειναντος, ο γεωργος καταφρονησας αυτου, ως παρεγενετο προς αυτον, ροπαλοις αυτον παιων εξηλασεν. Ο λογος δηλοι οτι οι ραδιως τοις πελας πιστευοντες, οταν των ιδιων πλεονεκτηματων εαυτους...

Εχων τις δυο θυγατερας, την μεν κηπουρω εξεδωκε προς γαμον, την δε ετερσν κεραμει. Χρονου δε προελθοντος, ηκεν προς την του κηπουρου και ταυτην ηρωτα πως εχοι και εν τινι αυτοις ειη τα πραγματα. Της δε ειπουσης παντα μεν αυτοις παρει ναι, εν δε τουτο ευχεσθαι τοις θεοις οπως χειμων γενηται και ομβρος, ινα τα λαχανα αρδευθη, μετ' ου πολυ εβη προς την του κεραμεως και αυτης επυνθανετο πως εχοι. Της δε τα μεν αλλα μη ενδεισθαι ειπουσης, τουτο δε μονον ευχεσθαι, οπως αιθρια τε λαμπρα επιμεινη και λαμπρος ηλιος, ινα ξηρανθη ο κεραμος, ειπε προς αυτην· «Εαν συ μεν ευδιαν επιζητης, η δε αδελφη σου...

Γυνη τις ανδρα μεθυσον ειχε· του δε παθους αυτον απαλλαξαι θελουσα τοιονδε τι σοφιζεται. Κεκαρωμενον γαρ αυτον υπο της μεθης παρατηρησασα και νεκρου δικην αναισθητουντα, επ' ωμων αρασα, επι το πολυανδριον απενεγκουσα κατεθετα και απηλθεν. Ηνικα δ' αυτον ηδη ανανηφειν εστοχασατο, προσελθουσα την θυραν εκοπτε του πολυανδριου. Εκεινου δε φησαντος· «Τις ο την θυραν κοπτων;», η γυνη απεκρινατο· «Ο τοις νεκροις τα σιτια κομιζων εγω παρειμι». Κακεινος· «Μη μοι φαγειν, αλλα πιειν, ω βελτιστε, μαλλον προσενεγκε· λυπεις γαρ με βρωσεως, αλλα μη ποσεως μνημονευων». Η δε το στηθος παταξασα· «Οιμοι τη δυστηνω,»...

Βορεας και Ηλιος περι δυναμεως ηριζον. Εδοξε δε εκεινω την νικην απονειμαι, ος αν αυτων ανθρωπον οδοιπορον αποδυση. Και ο Βορεας αρξαμενος σφοδρος ην του δε ανθρωπου αντεχομενου της εσθητος, μαλλον επεκειτο. Ο δε υπο του ψυχους καταπονουμενος ετι μαλλον, και περιττοτεραν εσθητα προσελαμβανεν, εως αποκαμων ο Βορεας τω Ηλιω αυτον παρεδοκε. Κακεινος το μεν πρωτον μετριως προσελαμψε· του δε ανθρωπου τα περισσα των Ιματιων αποτιθεμενου, σφοδροτερον το καυμα επετεινεν, εως ου προς την αλεαν αντεχειν μη δυναμενος, αποδυσαμενος, ποταμου παραρρεοντος επι λουτρον απηει. Ο λογος δηλοι οτι πολλακις το πειθειν...

Ζευς και Προμηθευς και Αθηνα κατασκευασαντες ο μεν ταυρον, Προμηθευς δε ανθρωπον, η δε οικον, Μωμον κριτην ειλοντο. Ο δε φθονησας τοις δημιουργημασιν αρξαμενος ελεγε τον μεν Δια ημαρτηκεναι, του ταυρου τους οφθαλμους επι τοις κερασιν μη θεντα, ινα βλεπη που τυπτει· τον δε Προμηθεα, διοτι του ανθρωπου τας φρενας ουκ εξωθεν απεκρεμασεν, ινα μη λανθανωσιν οι πονηροι, φανερον δε η τι εκαστος κατα νουν εχει· τριτον δε ελεγεν ως εδει την Αθηναν τον οικον τροχοις επιθειναι, ινα, εαν πονηρος τις παροικισθη γειτων, ραδιως μεταβαινη. Και ο Ζευς αγανακτησας κατ' αυτου επι τη βασκανια του Ολυμπου αυτον...