Le versioni di greco di Esopo e le traduzioni in italiano

Ιατρος ην ατεχνος. Ουτος αρρωστω παρακολουθων, παντων ιατρων λεγοντων αυτον μη κινδυνευειν, αλλα χρονισειν εν τη νοσω, ουτος μονος εφη αυτω παντα τα αυτου ετοιμασαν· «την αυριον γαρ ουχ υπερβηση». Ταυτα ειπων υπεχωρησεν. Μετα χρονον δε τινα αναστας ο νοσων προηλθεν, ωχρος και μολις βαδιζων. Ο δε Ιατρος εκεινος συναντησας αυτω· «Χαιρε,» εφη, «πως εχουσιν οι κατω;». Κακεινος ειπεν· «Ηρεμουσι, πιοντες το ληθης υδωρ. Προ ολιγου δε ο Θανατος και ο Αιδης δεινον ηπειλουν τους ιατρους παντας οτι τους νοσουντας ουκ εωσιν αποθνησκειν και κατεγραφοντο παντας. Εμελλον δε και σε γραψαι, αλλ' εγω, προσπεσων...

Ανηρ κακοπραγμων βουλομενος προς τινα επιδεικνυναι ψευδες ειναι το εν Δελφοις μαντειον, ως ενιστατο η προθεσμια, λαμβανων στρουθιον εις την χειρα και τουτο τω ιματιω καλυπτων, ηκεν εις το ιερον και Ισταμενος αντικρυς επηρωτα ποτερον τι εμπνουν εχει μετα χειρας η αψυχον, βουλομενος, ει μεν αψυχον ελεγε, ζωον το στρουθιον επιδεικνυναι, ει δε εμπνουν, αποπνιξας προφερειν. Και ο θεος συνιει αυτου την κακοτεχνον γνωμην και ελεγεν· «Αλλ' ω ουτος, πεπαυσο· εν σοι γαρ εστι τουτο ο εχεις η νεκρον ειναι η εμψυχον». Ο λογος δηλοι οτι το θειον ανεξαπατητον εστιν.

Ανθρωπος τις ποτε αετον εθηρευσε, ω τα πτερα εκοψεν εστησε δ' αυτον εν τη της οικιας αυλη, ινα συν ταις αλεκτρυαιναις ζωη. Ο δ' αετος κατηφης ην και ουδεν ησθιεν εκ της λυπης, ομοιος δ' ην βασιλει δεσμωτη. Ετερος δε τις, τουτον εξαγορασας και προσθετα πτερα προσδησας, αυτον παλιν ανεπτερωσεν. Ο δε αναπτας και τοις ονυξι λαγων αρπασας τω ευεργετη δωρον ηνεγκεν. Αλωπηξ δε ταυτα παντα κατιδουσα ελεξε· «Μη διδου τον λαγων τουτω, αλλα τω προτερω δεσποτη, οτι ουτος μεν ηδη φυσει αγαθος εστιν, εκεινος δε μαλλον εξευμενιστεος εστιν, ως μη ει παλιν ληψεται σε αυθις το πτερα τα σα κατακοπτη». Ο μυθος...

Αλωπηξ λιμωττουσα, ως εθεασατο εν τινι δρυος κοιλωματι αρτους και κρεα υπο τινων ποιμενων καταλελειμμενα, ταυτα εισελθουσα κατεφαγεν. Εξογκωθεισα δε την γαστερα, επειδη ου δυνατη ην εξελθειν, εστεναζε και ωδυρετο. Ετερα δε αλωπηξ τηδε παρερχομενη, εισακουσασα αυτης των στεναγμων, επυνθανετο την αιτιαν. Μαθουσα δε τα γεγενημενα, εφη προς αυτην· «Αλλα μενετεον εστι σοι ενταυθα, εως αν τοιαυτη γενη, οποια ησθα οτε εισηλθες, και ουτω ραδιως εξελευση». Ο λογος δηλοι οτι τα χαλεπα των πραγματων ο χρονος διαλυει.

Κυων και αλεκτρυων, εταιρειαν ποιησαμενοι, ωδευον. Εσπερας δε καταλαβουσης, ο μεν αλεκτρυων επι δενδρου εκαθευδεν αναβας, ο δε κυων προς τη ριζη του δενδρου, κοιλωμα εχοντος. Του δε αλεκτρυονος κατα το ειωθος νυκτωρ φωνησαντος, αλωπηξ ακουσασα προς αυτον εδραμε και κατωθεν μενουσα προς εαυτην κατελθειν ηξιου επιθυμειν γαρ αγαθην ουτω ψωνην ζωον εχον ασπασασθαι. Του δε ειποντος τον θυρωρον προτερον διυπνισαι, υπο την ριζαν καθευδοντα, ως εκεινου ανοιξαντος κατελθειν, κακεινης ζητουσης αυτον φωνησαι, ο κυων αιφνης πηδησας αυτην διεσπαραξεν. Ο μυθος δηλοι οτι οι φρονιμοι των ανθρωπων τους εχθρους...