Le versioni di greco di Esopo e le traduzioni in italiano

Εθους οντος τοις πλεουσι Μελιταια κυνιδια και πιθηκους επαγεσθαι προς παραμυθιαν του πλου, πλεων τις ειχε συν εαυτω και πιθηκον. Γενομενων δ' αυτων κατα το Σουνιον, το της Αττικης ακρωτηριον, χειμων σφοδρος εγενετο. Της δε νεως περιτρεπομενης και παντων διακολυμβωντων, ενηχετο και ο πιθηκος. Δελφις δε τις αυτον θεασαμενος και ανθρωπον ειναι υπολαβων, υπελθων ανειχε διακομιζων επι την χερσον. Ως δε κατα τον Πειραια εγενετο, το των Αθηναιων επινειον, επυνθανετο του πιθηκου ει το γενος εστιν Αθηναιος. Του δε ειποντος και λαμπρους ενταυθα εχειν γονεας, επανηρετο ει και τον Πειραια γιγνωσκειν Υπολαβων...

Αλωπηξ διψωσα εις βαθυ φρεαρ απερισκεπτος κατηλθεν, αλλα πιουσα ουκ Ικανη ην εξερχεσθαι δια το του φρεατος υψος. Τραγος δε, και αυτος διψη συνεχομενος, επυθετο αυτης ει αγαθον ην γευεσθαι το υδωρ· η δε πολυν επαινον του υδατος κατετεινε, λεγουσα ως χρηστον ην και καταβαινειν αυτω παρηνει. Ο τραγος ουν αφροντιστως και αυτος κατηλθεν, και πιων μετα της αλωπεκος εσκοπει περι της ανοδου η δε αλωπηξ ειπεν· «Ει τους εμπροσθιους ποδας τω τοιχω προσερεισεις, εγκλινας τα κερατα, εγω εξελευσομαι δια του σου νωτου και επειτα και σε αναβιβασω». Του δε ετοιμως υπηρετησαντος, η αλωπηξ αλομενη δια των σκελων...

Λυκος λιμωττων εζητει εαυτω τροφην. Ως δε εγενετο κατα τινα επαυλιν, ηκουσε παιδιου κλαιοντος και γραος απειλουμενης αυτω· «Ω παι, εαν μη παυσης κλαιων, τω λυκω σε προσριψω». Ταυτα ακουων ο λυκος, οιομενος αυτην αληθευειν, πολλην ωραν προ της επαυλεως προσεμεινεν. Ως δε η εσπερα εγενετο, ηκουσε παλιν της γραος κολακευουσης το παιδιον και λεγουσης αυτω· «Ει ερχεται ο λυκος δευρο, φονευσομεν, ω τεκνον, αυτον». Ταυτα ακουσας, ο λυκος απηλθε λεγων· «Ως αμφιβολοι εισιν οι ανθριοπον εν ταυτη τη επαυλει γαρ αλλα μεν λεγουσιν, αλλα δε ποιουσιν». Ο μυθος αρμοζει προς τους ανθρωπους οιτινες τα εργα τοις...

Λεων, εν τινι αιγιαλω πλαζομενος, ως εθεασατο δελφινα εκ των κυματων παρακυψαντα, αυτον επι συμμαχιαν παρεκαλεσε λεγων οτι ηρμοζε μαλιστα αυτους φιλους και βοηθους ειναι· «Συμμαχουντες, γαρ, παντων των ζωων αμα ραδιως αρξομεν συ μεν γαρ των θαλασσιων ζωων, αυτος δε των χερσαιων βασιλευς ειμι». Του δε ασμενως επινευσαντος, ο λεων, μετ' ου πολυν χρονον μαχην προς ταυρον αγριον αψας, τον δελφινα επι βοηθειαν προσεκαλει. Ως δε εκεινος, καιπερ βουλομενος της θαλασσης εκβαινειν, ου δυνατος ην, ο λεων αυτον προδοσιας ητιατο. Ο δε αντελεξεν· «Αλλα μη εμε μεμφου, ω βελτιστε, την φυσιν δε, ητις, θαλασσιον...

Λεων ταυρω παμμεγεθει επιβουλευων εβουλετο δολω αυτου περιγιγνεσθαι. Διοπερ προβατον θυσειν λεγων εφ' εστιασιν αυτον εκαλει, βουλομενος κατακλινομενον αυτον καταγωνιζεσθαι. Ο δε ηκων και θεωμενος λεβητας τε πολλους και οβελισκους μεγαλους το δε προβατον ουδαμου, μηδεν λεγων απηλλαττετο. Του δε λεοντος αιτιωμενου αυτον και την αιτιαν πυνθανομενου δι ην αλογος απερχεται, ελεγεν· «Αλλ' εγωγε ου ματην τουτο ποιω ορω γαρ ταυτην την παρασκευην ουχι ως εις προβατον, αλλ' εις ταυρον ουσαν. Εγω ουν ουκ αποθνησκειν, ω φιλε, υπο των σου οδοντων βουλομαι». Ο λογος δηλοι οτι τους φρονιμους των ανθρωπων αι...