Le versioni di greco di Luciano e le traduzioni in italiano

Ο των ανθρωπων βιος ομοιος εστι μακρα πομπη εν τω θεατρω την δε πομπην η τυχη ηγειται και την θεαν καθ' ηδονην διατασσει. Οι πομπευται διαφορα και ποικιλα σχηματα εχουσιν τω μεν γαρ η τυχη το βασιλικον σχημα απονεμει, και την κεφαλην τω διαδηματι στεφει, τω δε οικετου προσωπον, τον δε πλουσιον και καλον ποιει, τον δε αμορφον και γελοιον. Πολλακις δε η τυχη κελευει τους πομπευτας τα σχηματα μεταλλασσειν τοτε ο μεν εκ της ευποριας εις την πενιαν εμπιπτει, ο δε εκ της υγιειας εις την νοσον, ο δε δεσποτης δουλος γιγνεται, ο δε δουλος της βασιλειας τυγχανει. Οτε ουν η τυχη το σχημα απαιτει, ενιοι...

Επειδη εσπερα ην Παλαιστρα αγει με προς την θυραν του δωματιου, και κελευει με προσαγειν τινι λεπτη της θυρας και σκοπειν τα γιγνομενα ενδον. Ωρω ουν την μεν γυναικα αποδυομενην. Ειτα γυμνη τω λυχνω προσελθουσα και χονδρους δυο λαβουσα πολλα κατελαλησεν· ειτα κιβωτιον αδρον ανοιγει και προφερει μιαν πυξιδα ελαιον εχουσαν. Εκ τουτου λαβουσα χριεται ολη και αφνω πτερα εκφυεται αυτη, και η ρις κερατινη και γρυπη εγιγνετο, και ταλλα δε οσα ορνιθων κτηματα και συμβολα παντα ειχε· και ην αλλο ουοεν η κορας νυκτερινος. Επει δε ειδεν εαυτην πτεροφορον, κρωξασα δεινον ωχετο πετομενη δια της θυριδος.

Ηδη πλησιον της νησου ημεν και θαυμαστη τις αυρα περιεπλεκεν ημας, ηδεια και ευωδης, οιαν λεγει ο συγγραφευς Ηροδοτος αποζειν της ευδαιμονος Αραβιας. Οιον γαρ απο ροδων και ναρκισσων, τοιουτον ημιν το ηδυ προσεβαλλεν. Εν τη νησω καθεωρωμεν λιμενας πολλους ακλυστους και μεγαλους ποταμους και διαυγεις, ετι δε λειμωνας και υλας και δρνεα μουσικα, τα μεν επι των ηιονων αδοντα, πολλα δε και επι των κλαδων. Αυραι τινες ηδειαι διαπνεουσαι ηρεμα την υλην διεσαλευον, και απο των κλαδων τερπνα και συνεχη μελη επεσυριζετο, και ροη συμμικτος ηκουετο ασρους, ου σορυρωοης, οια οε εν συμποσιω εστιν, εν ω αλλοι...

Η της Λιβυης μεσογεια φαμμος εστι βαθεια, ερημος επι πολυ , ακριβως ακαρπος, πεδινη πασα, ου χλοην ου ποαν ου φυτον ουχ υδωρ εχουσα, η ειπου υετου ολιγον εν κοιλοις υπολειπεται, παχυ εστι και δυσωδες, ουδε πανυ διψαοντι ανθρωπω ποτιμον. Αοικητος γουν εστι: πως γαρ αν οικοιτο ανημερος ουτω και ξηρα και αφορος ουσα και μεγαλω αυχμω πιεζομενη; και δια το θαλπος και τον αερα κομιδη πυρωδη και φλογερον και την ψαμμον υπερζεουσαν η χωρα παντελως αβατος εστιν. Γαραμαντες μονοι προσοικοι οντες, ευσταλες και κουφον εθνος, ανθρωποι σκηνιται, εκ θηρας τα πολλα τρεφομενοι , ενιοτε εισβαλλουσι θηρασοντες...

Την μεν των νεων ψυχην τη μουσικη και αριθμητικη το πρωτον οι Αθηναιοι επαιδευον και γραφειν και τορως επιλεγειν αυτους εδιδασκον. Επειτα δε εφαινον τοις νεοις τας των σοφιστων γνωμας και τα παλαια εργα. Εκελευον δε τους μαθητας νομιζειν νομους τας των σοφιστων γνωμας, ινα τα δικαια λεγοιεν και πραττοιεν. Προσετι δε αυτους εκελευον εν υπαιθρω διαγειν, ως μητε θερμον δυσχεραινειν μητε προς ψυχριαν απαγορευειν τελος δε την των νεων δοραν εχριον ελαιω και ποικιλα γυμνασια αυτους εδιδασκον, οπως αλκιμοι και κουφοι γιγνοιντο.