Le versioni di greco di Plutarco e le traduzioni in italiano

Επειδαν οι παιδες ηλικιαν λαβωσιν υπο παιδαγωγοις τεταχθαι, ενταυθα δη πολλην επιμελειαν εκτεον εστι της τουτων καταστασεως, ως μη λαθωσιν οι πατερες ανδραποδοις η βαρβαροις η παλιμβολοις τα τεκνα επιτρεψαντες. Δει δε τον σπουδαιον παιδαγωγον τοιουτον ειναι την φυσιν οιοσπερ ην ο Φοινιξ ο του Αχιλλεως παιδαγωγος. Διδασκαλους γαρ ζητητεον τοις τεκνοις, οι και τοις βιοις εισιν αδιαβλητοι και τοις τροποις ανεπιληπτοι και ταις εμπειριαις αριστοι· πηγη γαρ και ριζα καλοκαγαθιας το νομιμου παιδειας τυχειν. Και καθαπερ τας χαρακας οι γεωργοι τοις φυτοις παραπηγνυουσιν, ουτως οι νομιμοι των διδασκαλων...

Μετα τον προς τους Περσας πολεμον, Θεμιστοκλεους προς τον δημον λεγοντος ως εχει τι βουλευμα απορρητον, ωφελιμον δε τη πολει και σωτηριον, οι Αθηναιοι εκελευσαν Αριστειδην μονον ακουσαι και συνδοκιμασαι. Φρασαντος δε τω Αριστειδη του Θεμιστοκλεους ως διανοειται τον ναυσταθμον ανακαυσαι των Ελληνων, ουτω γαρ εσεσθαι κυριωτατους απαντων τους Αθηναιους, ο Αριστειδης παρερχομενος εις τον δημον ηγορευσε το του Θεμιστοκλεους βουλευμα λυσιτελεστατον τε και αδικωτατον ειναι. Ταυτα ακουσαντες οι Αθηναιοι παυσασθαι προσεταξαν τον Θεμιστοκλεα. Ουτω γαρ ο δημος ην φιλοδικαιος, ουτω δε τω δημω πιστος ο ανηρ...

Μετα την προς τους βαρβαρους νικην, καθ' εκαστον ενιαυτον οι Πλαταιεις εναγιζουσι τοις στρατιωταις τοις εν τω πολεμω τελευτησασιν. Και τουτο ορωσι τονδε τον τροπον. Αμ' ημερα πεμπουσι πομπην, ης προηγειται μεν σαλπιγκτης· επονται δε αμαξαι μυρρινης μεσται και στεφανωματων, και μελας ταυρος. Και χοας οινου και γαλακτος εν αμφορευσι, ελαιου τε και μυρου δοχας νεανισκοι κομιζουσιν ελευθεροι. Τελος δε των Πλαταιεων δ αρχων, χιτωνα φοινικουν εχων και ξιφος φερων, επι τους ταφους προαγει δια μεσης της πολεως. Ειτα λαμβανων υδωρ απο της κρηνης απολουει τας στηλας και μυρω χριει, και τον ταυρον σφαςας...

Ωσπερ εν φυτοις ποτε μεν. πολυκαρπιαι γίγνονται , ποτε 8ε ακαρπιαι, και εν ζωοις ποτε μεν πολυγονιαι, ποτε δε και αγονιαι, και εν θαλαττη ευδιαι τε και θυελλαι: ουτω και εν βιω πολλαπλασιαι συμφοραι γιγνομεναι αγουσι τους ανθρωπους προς τας εναντιας τυχας. Αλλ' ομως ενιοι των ανθρωπων δια την αφροσυνην ουτως εισιν αβελτεροι και ανοητοι, ωστε, υπερηφανοι γιγνομενοι η δια των πλουτων περιουσιαν αφθονον η δια προεδριας πολιτικας η δια τιμας και δοξας, υβριζειν τους ταπεινους και ου λογιζεσθαι το της τυχης αστατον και αβεβαιον.

Αθηναιοις δε φασι την συμφοραν ουχ ηκιστα δια τον αγγελον απιστον γενεσθαι. Ξενος γαρ τις ως εοικεν αποβας εις Πειραια και καθισας επι κουρειον, ως εγνωκοτων ηδη των Αθηναιων λογους εποιειτο περι των γεγονοτων. Ο δε κουρευς ακουσας, πριν αλλους πυνθανεσθαι, δρομω συντεινας εις το αστυ και προσβαλων τοις αρχουσιν ευθυς κατ' αγοραν ενεβαλε τον λογον. Εκπληξεως δε και ταραχης ως εικος γενομενης, οι μεν αρχοντες εκκλησιαν συναγαγοντες εισηγαγον τον ανθρωπον: ως δ' ερωτωμενος παρ' ου πυθοιτο, σαφες ουδεν ειχε φραζειν, δοξας λογοποιος ειναι και ταραττειν την πολιν, εις τον τροχον καταδεθεις εστρεβλουτο...