Le versioni di greco di Plutarco e le traduzioni in italiano

Μολις Δαρειος δ'ευρισκεται πολλων ακοντισματων καταπλεως το σωμα κειμενος εν αρμαξη, μικρον απολειπων του τελευταν· ομως δε και πιειν ητησε, και πιων υδωρ ψυχρον, ειπε προς τον δοντα Πολυστρατον· «Ω ανθροπε, τουτο μοι περας γεγονε δυστυχιας απασης, ευ παθειν αμειψασθαι μη δυναμενον· αλλ'Αλεξανδρος αποδωσει σοι την χαριν, Αλεξανδρω δ'οι θεοι της μητερα και γυναικα και παιδας τους εμους επιεικειας, ω ταυτην διδωμι την δεξιαν δια σου. » Ταυτ'ειπων και λαβομενος της του Πολυστρατου χειρος, εξελιτεν. Αλεξανδρος δ'ως επηλθεν, αλγων τε τω παθει φανερος ην, και την εαυτου χλαμυδα λυσας επεβαλε τω σοματι...

Επι μεντοι των ετι αρχαιοτερων ουδ' ειδεναι φασι τους Ελληνας την θεατρικην μουσαν, ολην δ' αυτοις την επιστημην προς τε θεων τιμην και την των νεων παιδευσιν παραλαμβανεσθαι, μηδε το παραπαν ηδη θεατρου παρα τοις ανδρασιν εκεινοις κατεσκευασμενου, αλλ' ετι της μουσικης εν τοις ιεροις αναστρεφομενης, εν οις τιμην τε του θειου δια ταυτης εποιουντο και των αγαθων ανδρων επαινους· εικος δ' ειναι οτι το θεατρον υστερον και το θεωρειν πολυ προτερον απο του θεου την προσηγοριαν ελαβεν. Επι μεντοι των καθ' ημας χρονων τοσουτον επιδεδωκε το της διαφθορας ειδος, ωστε του μεν παιδευτικου τροπου μηδεμιαν...

Αλεξανδρος δ' εν τη Συναγωγη των περι Φρυγιας κρουματα Ολυμπον εφη πρωτον εις τους Ελληνας κομισαι, ετι δε και τους Ιδαιους Δακτυλους· Ταγνιν δε πρωτον αυλησαι, ειτα τον τουτου υιον Μαρσυαν, ειτ' Ολυμπον· εζηλωκεναι δε τον Τερπανδρον Ομηρου μεν τα επη, Ορφεως δε τα μελη. Ο δ' Ορφευς ουδενα φαινεται μεμιμημενος· ουδεις γαρ πω γεγενητο, ει μη οι των αυλωδικων ποιηται· τουτοις δε κατ' ουθεν το Ορφικον εργον εοικε. Κλονας δ' ο των αυλωδικων νομων ποιητης, ο ολιγω υστερον Τερπανδρου γενομενος, ως μεν Αρκαδες λεγουσι, Τεγεατης ην, ως δε Βοιωτοι, Θηβαιος. Μετα δε Τερπανδρον και Κλοναν Αρχιλοχος παραδιδοται...

Αυτο δε το πραγμα πως ου πονηρον; «λαθε βιωσας» - ως τυμβωρυχησας; αρ' αισχρον εστι το ζην, ιν' αγνοωμεθα παντες; Εγω δ' αν ειποιμι· μηδε κακως βιωσας λαθε, αλλα γνωσθητι σωφρονισθητι μετανοησον ειτ' αρετην εχεις, μη γενη αχρηστος, ειτε κακιαν, μη μεινης αθεραπευτος. Μαλλον δε διελου και διορισον, τινι τουτο προσταττεις· ει μεν αμαθει και πονηρω και αγνωμονι, ουδεν διαφερεις του λεγοντος· «Λαθε πυρεττων και λαθε φρενιτιζων, μη γνω σε ο ιατρος· ιθι ριψας ποι κατα σκοτους σεαυτον, αγνοουμενος συν τοις παθεσιν».

Διο ταυτα μεν εωμεν, μετα δε την ισχυν του Ερωτος ουσαν τοσαυτην ηδη την προς ανθρωπους ευμενειαν και χαριν επισκοπωμεν, ουκ ει πολλα τοις ερωμενοις αγαθα περιποιει (δηλα γαρ εστι ταυτα γε πασιν), αλλ' ει πλειονα και μειζονα τους ερωντας αυτους ονινησιν επει, καιπερ ων ερωτικος ο Ευριπιδης, το σμικροτατον απεθαυμασεν ειπων· «Ποιητην αρα Ερως διδασκει, καν αμουσος η το πριν». Συνετον τε γαρ ποιει, καν ραθυμος η το πριν και ανδρειον, η λελεκται, τον ατολμον, ωσπερ οι τα ξυλα πυρακτουντες εκ μαλακων ισχυρα ποιουσι. Δωρητικος δε και απαλος και μεγαλοφρων γινεται πας εραστης, καν γλισχρος η προτερον,...