Le versioni di greco di Senofonte e le traduzioni in italiano

Μετα δε ταυτα ου πολλαις ημεραις υστερον ηλθεν εξ Αθηνων Θυμοχαρης εχων ναυς ολιγας· και ευθυς εναυμαχησαν αυθις Λακεδαιμονιοι και Αθηναιοι, ενικησαν δε Λακεδαιμονιοι ηγουμενου Αγησανδριδου. Μετ' ολιγον δε τουτων Δωριευς ο Διαγορου εκ Ροδου εις Ελλησποντον εισεπλει αρχομενου χειμωνος τετταρσι και δεκα ναυσιν αμα ημερα. Κατιδων δε ο των Αθηναιων ημεροσκοπος εσημηνε τοις στρατηγοις. Οι δε ανηγαγοντο επ' αυτον εικοσι ναυσιν, ας ο Δωριευς φυγων προς την γην ανεβιβαζε τας αυτου τριηρεις, ως ηνοιγε, περι το Ροιτειον. Εγγυς δε γενομενων των Αθηναιων εμαχοντο απο τε των νεων και της γης μεχρι οι Αθηναιοι...

Ormai si avvicinava l'estate (il tempo della mietitura), Senofonte si alza e parla in questo modo: «Chirisofo si prepara alle navi, noi, invece, restiamo qui. Quante cose, dunque, mi sembra che sia opportuno fare nell'attesa, queste dico. Per prima cosa, poichè bisogna procurare i vettovagliamenti dalla terra nemica, potremmo rischiare di ricevere qualche danno, qualora marciassimo trascuratamente e senza precauzione per i rinfornimenti, che a me sembra opportuno ottenere con i foraggiatori. Inoltre, osservate anche queste cose: anche i nemici hanno il tempo di attaccarci per depredarci, e giustamente...

Χαρμιδην δε τον Γλαυκωνος ορων αξιολογον μεν ανδρα οντα και πολλω δυνατωτερον των τα πολιτικα τοτε πραττοντων, οκνουντα δε προσιεναι τω δημω και των της πολεως πραγματων επιμελεισθαι. Ειπε μοι, εφη, ω Χαρμιδη, ει τις ικανος ων τους στεφανιτας αγωνας νικαν και δια τουτο αυτος τε τιμασθαι και την πατριδα εν τη Ελλαδι ευδοκιμωτεραν ποιειν μη θελοι αγωνιζεσθαι και την πατριδα εν τη Ελλαδι ευδοκιμωτεραν ποιειν μη θελοι αγωνιζεσθαι, ποιον τινα τουτον νομιζοις αν τον ανδρα ειναι; Δηλον οτι, εφη, μαλακον τε και δειλον. Ει δε τις, εφη, δυνατος ων των της πολεως πραγματων επιμελομενος την τε πολιν αυξειν...

«Επεμψε με Αριαιος και Αρταυζος, πιστοι οντες Κυρω και υμιν ευναι, και κελευουσι φυλαττεσθαι μη υμιν επιθωνται της νυκτος οι βαρβαροι εστι δε στρατευμα πολυ εν τω πλησιον παραδεισω. Και παρα την γεφυραν του Τιγρητος ποταμου πεμψαι κελευουσι φυλακην, ως διανοειται αυτην λυσαι Τισσαφερνης της νυκτος, εαν δυνηται, ως μη διαβητε αλλ' εν μεσω αποληφθητε του ποταμου και της διωροχος». Ακουσαντες ταυτα αγουσιν αυτον παρα τον Κλεαρχον και φραζουσιν α λεγει. Ο δε Κλεαρχος ακουσας εταραχθη σφοδρα και εφοβειτο. Νεανισκος δε τις των παροντων εννοησας ειπεν ως ουκ ακολσυθα ειη το τε επιθησεσθαι και λυσειν...

Και εγω ηκω προς σε, ω Ηρακλεις, ειδυια τους γεννησαντας σε και την φυσιν την σην εν τη παιδεια καταμαθουσα, εξ ων ελπιζω, ει την προς εμε οδον τραποιο, σφοδρ' αν σε των καλων και σεμνων αγαθον εργατην γενεσθαι και εμε ετι πολυ εντιμοτεραν και επ' αγαθοις διαπρεπεστεραν φανηναι.