Le versioni di greco di Senofonte e le traduzioni in italiano

Των αγαθων και καλων ουδεν ανευ πονου και επιμελειας θεοι τοις ανθρωποις παρεχουσιν. Ειτε τους θεους ιλεως ειναι σοι βουλει, θεραπευτεον τους θεους, ειτε υπο φιλων εθελεις αγαπασθαι, τους φιλους ευεργετητεον, ειτε υπο τινος πολεως επιθυμεις τιμασθαι, την πολιν ωφελητεον, ειτε υπο της Ελλαδος πασης αξιοις επ' αρετη θαυμαζεσθαι, την Ελλαδα πειρατεον ευ ποιειν, και ειτε βουλει την γην σοι καρπους αφθονους φερειν, την γην θεραπευτεον ει δε και τω σωματι βουλει δυνατος ειναι, τη γνωμη υπηρετειν εθιστεον το σωμα και γυμναστεον συν πονοις και ιδρωτι.

Αμφιλεγοντων τι των τε του Μενωνος στρατιωτων και των του Κλεαρχου, ο Κυρος ευθυς εβουλευσε την στασιν καταλυσαι. Και γαρ ελαυνων εις το μεσον ελεξε ταδε· «Κλεαρχε και Προξενε και οι αλλοι στρατιωται, ουκ γιγνωσκετε ο τι ποιειτε. Ει γαρ τινα αλληλοις μαχην συναψετε, νομιζετε εν τηδε τη ημερα εμε τε κατακεκοφεσθαι και υμας ου πολυ εμου υστερον· κακως γαρ των ημετερων εχοντων, παντες ουτοι ους ορατε βαρβαροι ανικητοι ημιν εσονται ». Ακουσαντες ταυτα, οι στρατιωται επαυσαντο της εριδος.

Οι Ελληνες, αρπασαντες την των Ταοχων χωραν, επορευθησαν δια Χαλυβων. Ουτοι ησαν ων διηλθον αλκιμωτατοι. Ειχον δε θωρακας λινους μεχρι του ητρου, αντι δε των πτερυγων σπαρτα πυκνα εστραμμενα. Ειχον δε και κνημιδας και κρανη και παρα την ζωνην μαχαιριον οσον ξυηλην Λακωνικην, ω εσφαττον ων κρατειν δυναιντο. Ειχον δε και δορυ ως πεντεκαιδεκα πηχεων μιαν λογχην εχον. Ουτοι ενεμεναν εν τοις πολισμασιν επει δε παρελθοιεν οι Ελληνες, ειποντο αει μαχομενοι. Ωικουν δε εν τοις οχυροις, και τα επιτηδεια εν τουτοις ανακεκομισμενοι ησαν, ωστε οι Ελληνες διετραφησαν τοις κτηνεσιν α εκ των Ταοχων ελαβον.

Οι Αθηναιοι παρεσκευαζοντο ως ναυμαχησοντες προς τους Σπαρτιατας επι ταις Αργινουσαις παρατεταγμενοι ωδε· Αριστοκρατης μεν τον ευωνυμον εχων ηγειτο πεντεκαιδεκα ναυσι, μετα δε ταυτα Διομεδων ετεραις πεντεκαιδεκα· επετετακτο δε Αριστοκρατει μεν Περικλης, Διομεδοντι δε Ερασινιδης· παρα δε Διομεδοντα οι Σαμιοι δεκα ναυσιν επι μιας τεταγμενοι· εστρατηγει δε αυτων Σαμιος ονοματι Ιππευς, εχομεναι δ' αι των ταξιαρχων δεκα, και αυται επι μιας· επι δε ταυταις αι των ναυαρχων τρεις, και ει τινες αλλαι ησαν συμμαχιδες. Ομοιως δε και το δεξιον κερας ετετακτο.

Μετα το δειπνον ερχεται επι κωμον Συρακοσιος τις ανθρωπος, εχων τε αυλητριδα αγαθην και ορχηστριδα και παιδα πανυ τε ωραιον και πανυ καλως κιθαριζοντα και ορχουμενον. Επει δε η αυλητρις μεν ηυλησεν, ο δε παις εκιθαρισε, και εδοκουν μαλα αμφοτεροι ικανως ευφραινειν, ο Σωκρατης ελεξεν· «Νη Δια, ω Καλλια, τελειως ημας εστιας. Ου γαρ μονον δειπνον αμεμπτον, αλλα και θεαματα και ακροαματα ηδιστα ημιν παρεχεις». Και ο Καλλιας· «ουν ει και μυρον τις ημιν φεροι, ινα και ευωοια εστιωμεθα;» «Μηδαμως· - ελεξεν ο Σωκρατης - ωσπερ γαρ τε εσθης αλλη μεν γυναικι, αλλη δε ανδρι καλη, ουτω και οσμη αλλη μεν...