Le versioni di greco di Esopo e le traduzioni in italiano

Λεων ωδυρετο ποτε οτι, καιπερ μεγας ων και καλλιστος το ειδος και την γενυν μεν τοις οδουσιν, τους ποδας δε τοις ονυξιν οπλιζομενος, των δε αλλων θηριων πολλω δυνατωτερος, τον αλεκτρυονα ουτω μικροτερον αυτου οντα εφοβειτο. Ουτως εν εαυτω εννοων και αποθνησκειν εθελων, ο λεων ελεφαντι ενετυγχανε και χρονον τινα διετριβε διαλεγομενος αυτω. Ορων δε δια παντα τουτον τον χρονον τον ελεφαντα τα ωτα κινουντα· «Τι πασχεις;» διηρωτα. «Και τιπτε ουδε μικρον ατρεμει σου το ους;». Και ο ελεφας, κατα τυχην περιπετομενου αυτω κωνωπος· «Ορας», εφη, «τουτο το βραχιστον ζωον το βομβουν; Ει εισδυεται μοι τη...

Ανθρωπος τις νοσων και επερωτωμενος υπο του ιατρου πως εχοι, ελεγε πλεον του δεοντος ιδρουν. Ο δε εφη· «Αγαθον τουτο». Εκ δευτερου δε ερωτωμενος πως εχοι, εφη φρικαις συνεχως διατινασσεσθαι. Ο δε· «Και τουτο», εφη, «αγαθον». Ιο δε τριτον ως παρεγιγνετο και επηρωτα αυτον περι της νοσου, πυρι φλεγεσθαι εφασκεν. Κακεινος· «Αγαθον και τουτο» λεγων απηλλασσετο. Των δε οικειων τινος παραγιγνομενου προς αυτον και πυνθανομενου πως εχοι, εφη προς αυτον· «Εγω σοι ουτως ευ εχω, ωστε υπο του αγαθου αποθνησκειν μελλω». Ωσαυτως πολλοι των ανθρωπων επι τουτοις υπο των πελας μακαριζονται τη εξωθεν οιησει, εφ'...

Ανθρωπος τις, φιλαργυρος μεν δειλος δε, επει λεοντα χρυσουν ηυρισκεν, ελεγε προς εαυτον· «Αγνοω πως δει με χρησθαι τω παροντι καιρω, και τι πρασσειν ουκ εχω, μεριζομενος τη φιλοχρηματια και τη δειλια. Η εμη ψυχη γαρ προς τα παροντα εαυτη πολεμει αγαπα μεν τον χρυσον, φοβειται δε του χρυσου την εργασιαν και ο ποθος μεν του απτεσθαι ελαυνει με, απεχεσθαι δε ο τροπος». Τελος δε τοιουτο εμηχανατο επικαλων τους οικετας, οι αυτω πολλοι και ισχυροι ησαν, ετασσεν αυτοις τον χρυσουν λεοντα λαμβανειν και εις κρυπτον τι της οικιας μερος φυλασσειν αυτος δε πορρω εθεατο, τον μεν χρυσον εχειν ηδομενος, χρησθαι...

Σαλπιγκτης τις τους στρατιωτας τη σαλπιγγι ηγειρεν εις μαχην. Αλισκομενος ποτε υπο των πολεμιων, δακρυων ελεγεν· «Μη κτεινετε με, ω ανδρες, ματην ουδενι γαρ υμων βλαβην παρεχω, ος πλην του χαλκου τουτου ουδεν αλλο εχω». Οι δε οργιζομενον· «Αλλα δια τουτο αδικωτερος ει δειλοι γαρ και ψεκτοι εισιν, οι οτι αυτοι ου ποιειν τολμωσιν, επι τουτο τους αλλους προτρεπουσιν. Ουτως και συ, ου τολμων μαχεσθαι, παντας τους συστρατιωτας εις μαχην εγειρεις». Ο μυθος δηλοι οτι πλεον πταιουσιν οι ανθρωποι οι τους κακους δυναστας εις το κακον επεγειρουσιν, η οι το κακον αυτοι πρασσουσιν.

Ανθρωπος τις ιππον και ονον ειχεν. Οδευοντων αυτων, εν τη οδω ο ονος τω ιππω ελεγεν· «Ου σθενω ποσιν δεχου τι του εμου βαρους, ει θελεις ειναι με σωον». Ο δε ου πειθεται· ο δε ονος εκ του κοπου πιπτει και αποθνησκει. Του δε δεσποτου επιβαλλοντος παντα αυτω, και την του ονου δοραν, κλαιων ο ιππος ελεγεν· «Οιμοι τω παναθλιω, τι μοι γιγνεται ταλαιπορω; Ουκ ηθελον μικρον βαρος δεχεσθαι, και νυν απαντα αναγκαζομαι βασταζειν, και το δερμα». Οτε τοις μικροις οι μεγαλοι κοινωνιαν ποιουνται, εστιν οτε αμφοτεροι σωζονται εν τω βιω.