Le versioni di greco di Luciano e le traduzioni in italiano

«Μη μυσαχθης δε του σχηματος το ευτελες μηδε της εσθητος το πιναρον απο γαρ τοιουτων ορμωμενος και Φειδιας εκεινος εδειξε τον Δια και Πολυκλειτος την Ηραν ειργασατο και Μυρων επηνεθη και Πραξιτελης εθαυμασθη. Προσκυνουνται γουν ουτοι μετα των θεων. Ει δη τουτων εις γενοιο, πως μεν ου κλεινος αυτος παρα πασιν ανθρωποις εση, ζηλωτον δε και τον πατερα αποδειξεις, περιβλεπτον δε αποφανεις και την πατριδα;». Ταυτα και ετι τουτων πλειονα διαπταιουσα και βαρβαριζουσα παμπολλα ειπεν η Τεχνη, μαλα δη σπουδη συνειρουσα και πειθειν με πειρωμενη· αλλ' ουκετι μεμνημαι· τα πλειστα γαρ ηδη μου την μνημην ...

Δυο γυναικες λαβομεναι ταιν χεροιν ειλκον με προς εαυτην εκατερα μαλα βιαιως και καρτερως· μικρου γουν με διεσπασαντο προς αλληλας φιλοτιμουμεναι· και γαρ και αρτι μεν αν η ετερα επεκρατει και παρα μικρον ολον ειχε με, αρτι δ' αν αυθις υπο της ετερας ειχομην. Εβοων δε προς αλληλας εκατερα, η μεν ως αυτης οντα με κεκτησθαι βουλοιτο, η δε ως ματην των αλλοτριων αντιποιοιτο. Ην δε η μεν εργατικη και ανδρικη και αυχμηρα την κομην, τω χειρε τυλων αναπλεως, διεζωσμενη την εσθητα, τιτανου καταγεμουσα, οιος ην ο θειος οποτε ξεοι τους λιθους· η ετερα δε μαλα ευπροσωπος και το σχημα ευπρεπης και κοσμιος...

Εγω εδεομην της Παλαιστρας πτερωσαι καμε και χρισασαν εξ εκεινου του φαρμακου εασαι πετεσθαι με· ηβουλομην γαρ πειρα μαθειν ει μεταμορφωθεις εκ του ανθρωπου και την ψυχην ορνις εσομαι. Η δε το δωματιον υπανοιξασα κομιζει την πυξιδα. Εγω δε σπευδων ηδη, αποδυσας, χριω ολον εμαυτον, και ορνις μεν ου γινομαι ο δυστυχης, αλλα μοι ουρα οπισθεν εξηλθε, και οι δακτυλοι παντες ωχοντο ουκ οιδ' οποι· ονυχας δε τους παντας τεσσαρας ειχον, και τουτους ουδεν αλλο η οπλας, και μοι αι χειρες και οι ποδες κτηνους ποδες εγενοντο, και τα ωτα δε μακρα και το προσωπον μεγα. Επει δε κυκλω περιεσκοπουν, εμαυτον εωρων...

Δεινον γε η αγνοια και πολλων κακων ανθρωποις αιτια, ωσπερ αχλυν τινα καταχεουσα των πραγματων και την αληθειαν αμαυρουσα και τον εκαστου βιον επηλυγαζουσα. Εν σκοτω γουν πλανωμενοιξ παντες εοικαμεν, μαλλον δε τυφλοις ομοια πεπονθαμεν, τω μεν προσπταιοντες αλογως, το δε υπερβαινοντες, ουδεν δεον, και το μεν πλησιον και παρα ποδας ουχ ορωντες, το δε πορρω και παμπολυ διεατηκος ως ενοχλουν δεδιοτες· και ολως εφ' εκαστου των πραττομενων ου διαλειπομεν τα πολλα ολισθαινοντες. Τοιγαρτοι μυριας ηδη τοις τραγωδοδιδασκαλοις αφορμας εις τα δραματα το τοιουτο παρεσχηται, τους Λαβδακιδας και τους Πελοπιδας...

Υμεις γαρ μοι δοκειτε τους μεν περι φιλιας λογους αμεινον αλλων αν ειπειν δυνασθαι, ταργα δε αυτης ου μονον ου κατ' αξιαν των λογων εκμελεταν, αλλ' αποχρη υμιν επαινεσαι τε αυτην και δειξαι ηλικον αγαθον εστιν εν δε ταις χρειαις προδοντες τους λογους δραπετευετε ουκ οιδ' οπως εκ μεσων των εργων. Και οποταν υμιν οι τραγωδοι τας τοιαυτας φιλιας επι την σκηνην αναβιβασαντες δεικνυωσιν επαινειτε και επικροτειτε και κινδυνευουσιν αυτοις υπερ αλληλων οι πολλοι και επιδακρυετε, αυτοι δε ουδεν αξιον επαινου υπερ των φιλων παρεχεσθαι τολματε, αλλ' ην του φιλος δεηθεις τυχη, αυτικα μαλα ωσπερ τα ονειρατα...