Le versioni di greco di Plutarco e le traduzioni in italiano

Αντι μονιμων οπλιτων, ως φησιν ο Πλατων, ναυβατας και θαλαττιους ο Θεμιστοκλης εποιησε τους Αθηναιους, και διαβολην καθ' αυτου παρεσχεν, ως αρα το δορυ και την ασπιδα των πολιτων παρελομενος εις υπηρεοιον και κωπην συνεστειλε τον Αθηναιων δημον. Επραξε δε ταυτα Μιλτιαδου κρατησας αντιλεγοντος, ως ιστορει Στησιμβροτος. Ει μεν δη την ακριβειαν και το καθαρον του πολιτευματος εβλαψεν η μη, ταυτα πραξας, εστω φιλοσοφωτερον επισκοπειν: οτι δε η τοτε σωτηρια τοις Ελλησιν εκ της θαλασσης υπηρξε και την Αθηναιων πολιν αυθις ανεστησαν αι τριηρεις εκειναι. Τα τ' αλλα και Ξερξης αυτος εμαρτυρησε. Της γαρ...

Εμβαλλουσιν ουν εις την Αττικην στρατω μεγαλω Λακεδαιμονιοι μετα των συμμαχων, Αρχιδαμου του βασιλεως ηγουμενου, και δηουντες την χωραν προηλθον εις Αχαρνας και κατεστρατοπεδευσαν, ως των Αθηναιων ουκ ανεξομενων, αλλ' υπ' οργης και φρονηματος διαμαχουμενων προς αυτους. Τω δε Περικλει δεινον εφαινετο προς τους εξακισμυριους Πελοποννησιων και Βοιωτων οπλιτας - τοσουτοι γαρ ησαν οι το πρωτον εμβαλοντες - υπερ αυτης της πολεως μαχην συναψαι: τους δε βουλομενους μαχεσθαι και δυσπαθουντας προς τα γινομενα κατεπραυνε, λεγων ως δενδρα μεν τμηθεντα και κοπεντα φυεται ταχεως, ανδρων δε διαφθαρεντων αυθις...

Πελοπιδα τω ιπποκλου γενος μεν ην ευδοκιμον εν Θηβαις ωσπερ Επαμεινωνδα, τραφεις δ' εν ουσια μεγαλη, και παραλαβων ετι νεος λαμπρον οικον, ωρμησε των δεομενων και των φιλων τοις αξιοις βοηθειν, ινα κυριος αληθως φαινοιτο χρηματων γεγονως, αλλα μη δουλος. Οι μεν αλλοι τω Πελοπιδα χαριν εχοντες, εχρωντο τη προς αυτους ελευθεριοτητι και φιλανθρωπια, μονον δε των φιλων τον Επαμεινωνδαν ουκ επειθε του πλουτου μεταλαμβανειν: αυτος μεντοι μετειχε της εκεινου πενιας, εσθητος αφελεια και τραπεζης λιτοτητι καλλωπιζομενος. Επαμεινωνδας μεν ουν συνηθη και πατρωαν ουσαν αυτω την πενιαν ετι μαλλον ευζωνον...

Ο δε Περσευς, αισχιστον θεαμα, προβαλων αυτον επι στομα, και γονατων ορεξαμενος, ανεβαλλετο φωνας αγεννεις, και δεησεις, ας ουχ υπεμεινεν, ουδ' ηκουσεν ο Αιμιλιος, αλλα προσβληψας αυτον αλγουντι και λελυπημενω τω προσωπω: "Τι της τυχης (ειπεν), ω ταλαιπωρε, το μεγιστον αφαιρεις των εγκληματων, ταυτα πραττων, αφ' ων δοξεις ου παρ' αξιαν ατυχειν, ουδε του νυν, αλλα του παλαι δαιμονος αναξιος γεγονεναι; Τι δε μου καταβαλλεις την νικην, και το κατορθωμα ποιεις μικρον, επιδεικνυμενος σεαυτον ου γενναιον, ουδε πρεττοντα Ρωμαιων ανταγωνιστην; Αρετη τοις δυστυχουσι μεγαλην εχει μοιραν αιδους και παρα...

Αραμενων δε των παιδων οιμωγην, ευθυς απαν το στρατοπεδον και την πολιν επειχε κλαυθμος: και οι στρατιωται μετα βοης εισεπεσον επι τας θυρας, και ωλοφυροντο, περιπαθουντες και λοιδορουντες εαυτους, μη φυλαξαντας τον αυτοκρατορα, μηδε κωλυσαντες αποθανειν υπερ αυτων. Απεστη δ' ουδεις των καθ' εαυτον, εγγυς οντων των πολεμιων, αλλα κοσμησαντες το σωμα, και πυραν κατασκευσαντες, εξεκομιζον εν τοις οπλοις οι φθασαντες υποδυναι και βαστασαι το λεχος επιγαυρουμενοι. Των δ' αλλων οι μεν το τραυμα του νεκρου κατεφιλουν προσπιπτοντες, οι δ' ηττοντο των χειρων, οι δε προσεκυνουν πορρωθεν. Ενιοι δε τη...