Le versioni di greco di Plutarco e le traduzioni in italiano

Και μην ουχ ομοιον ην Διονυσιου Συρακοσιοις και Καισαρος απαλλαγηναι Ρωμαιοις. Ο μεν γαρ Διονυσιος ουδ' ηρνειτο τυραννος ειναι, κακων τε μυριων εμπεπληκει την Σικελιαν η δε Καισαρος αρχη, συνισταμενη μεν ουκ ολιγα εναντιουμενοις πραγματα παρεσχε, δεξαμενοις δε και κρατηθεισιν ονομα και δοκησις εφανη μονον τυραννιδας, εργον δ' απ' αυτης ουδεν ωμον ουδε τυραννικον υπηρξεν, αλλα και δεομενοις εδοξε τοις πραγμασι μοναρχιας ωσπερ πραοτατος ιατρος υπ' αυτου του δαιμονος δεδοσθαι. Διο Καισαρα μεν ευθυς εποθησεν ο Ρωμαιων δημος, ωστε χαλεπος γενεσθαι και απαραιτητος τοις αυτον απεκτονοσι, Διωνα δ' η...

Ωσπερ ουν ο Αλεξανδρος τον Βουκεφαλον πρεσβυτερον οντα μη βουλομενος πιεζειν ετεροις ιπποις εχρητο προ της μαχης, εφοδευων την φαλαγγα και καθιστας εις την ταξιν, ειτα δους το συνθημα και μεταβας επ' εκεινον ευθυς επηγε τοις πολεμιοις και διεκινδυνευεν, ουτως ο πολιτικος, αν εχη νουν, αυτος αυτον ηνιοχων πρεσβυτην γενομενον αφεξεται των ουκ αναγκαιων και παρησει τοις ακμαζουσι χρησθαι προς τα μικροτερα την παλιν, εν δε τοις μεγαλοις αυτος αγωνιειται προθυμως. Οι μεν γαρ αθληται τα σωματα των αναγκαιων πονων αθικτα τηρουσι και ακεραια προς τους αχρηστους· ημεις τουναντιον, εωντες τα μικρα και...

Λυκουργος ο νομοθετης βουλομενος εκ της προυπαρχουσης διαιτης τους πολιτας εις σωφρονεστεραν βιου ταξιν μεταγειν και καλοκαγαθικους απεργαζεσθαι (αβροδιαιτοι γαρ ησαν) δυο σκυλακας ανεθρεψε ταυτου πατρος και μητρος γενομενους· και τον μεν ειθισε περι λιχνειας οικοι εασας· τον δε επαγομενος ησκησε περι κυνηγεσια. Επειτα τους σκυλακας αγαγων εις την εκκλησιαν εθηκεν ακανθας και λιχνειας τινας, αφηκε δε και λαγων εκατερου δ' επι τα συνηθη ορμησαντος και θατερου τον λαγων χειρωσαμενου, ειπεν· «Ορατε, ω πολιται, οτι ουτοι σκυλακες ταυτου γενους υπαρχοντες εν τη του βιου αγωγη παρα πολυ αλληλων διαφοροι...

Επει δε οι Λακεδαιμονιοι πασι τοις Ελλησιν ειρηνην συνθεμενοι προς μονους τους Θηβαιους εξηνεγκαν τον πολεμον, ενεβεβληκει δε τη Βοιωτια Κλεομβροτος ο βασιλευς, αγων οπλιτας μυριους, ιππεις δε χιλιους, ο δε κινδυνος μειζων των προτερον ην Θηβαιοις, και φοβος οιος ουπω την Βοιωτιαν κατειχεν. Εξερχομενος μεν εκ της οικιας ο Πελοπιδας, και της γυναικος εν τω προπεμπειν δακρυουσης και παρακαλουσης σωζειν εαυτον· «Ταυτ',» ειπεν, «ω γυναι, τοις ιδιωταις χρη παραινειν, τοις δ' αρχουσιν οπως τους αλλους σωζωσιν». Ελθων δ' εις το στρατοπεδον και τους βοιωταρχας καταλαβων ουχ ομογνωμονουντας, πρωτος Επαμεινωνδα...

Ηδη προς τω τελευταν οντος του Περικλεους, περικαθημενοι των πολιτων οι βελτιστοι και των φιλων οι περιοντες, λογον εποιουντο της αρετης και της δυναμεως οση γενοιτο, και τας πραξεις ανεμετρουντο και των τροπαιων το πληθος· εννεα γαρ ην α, στρατηγων και νικων, εστησεν υπερ της πολεως. Ταυτα, ως ουκετι συνιεντος, αλλα καθηρημενου την αισθησιν αυτου, διελεγοντο προς αλληλους. Ο δε πασιν ετυγχανε τον νουν προσεσχηκως, και φθεγξαμενος εις μεσον, εφη θαυμαζειν, οτι ταυτα μεν επαινουσιν αυτου και μνημονευουσιν, α και προς τυχην εστι κοινα, και μεγιστον ου λεγουσιν· «Ουδεις γαρ», εφη, «δι εμε των οντων...