Le versioni di greco di Esopo e le traduzioni in italiano

Ονος εν τινι λειμωνι νεμομενος, ως εθεασατο λυκον επ' αυτον ορμωμενον, χωλαινειν προσεποιειτο. Του δε προσελθοντος αυτω και την αιτιαν πυνθανομενου δι ην χωλαινει, ελεγεν ως φραγμον διαβαινων σκολοπα επατησε, και παρηνει αυτω πρωτον εξελειν τον σκολοπα, ειθ' ουτως αυτον καταθοινησασθαι, ινα μη εσθιων περιπαρη. Του δε πεισθεντος και τον ποδα αυτου επαραντος ολον τε τον νουν προς τη οπλη εχοντος, ο ονος λαξ εις το στομα τους οδοντας αυτου ετιναξε. Και ος κακως διατεθεις εφη· «Αλλ' εγωγε δικαια πεπονθα· τι γαρ, του πατρος με μαγειρικην τεχνην διδαξαντος, αυτος ιατρικης επελαβομην;». Ουτω και των...

Ονω τις επιθεις αγαλμα ηλαυνεν εις αστυ. Των δε συναντωντων προσκυνουντων το αγαλμα, ο ονος, υπολαβων οτι αυτον προσκυνουσιν, αναπτερωθεις ωγκατο τε και ουκετι περαιτερω προιεναι εβουλετο. Και ο ονηλατης αισθομενος το γεγονος τω ροπαλω αυτον παιων εφη· «Ω κακη κεφαλη, ετι τουτο λοιπον ην, ονον υπ' ανθρωπων προσκυνεισθαι». Ο λογος δηλοι οτι οι τοις αλλοτριοις αγαθοις επαλαζονευομενοι παρα τοις ειδοσιν αυτους γελωτα οφλισκανουσιν.

Λεων γηρασας ενοσει κατακεκλιμενος εν αντρω. Παρησαν δ' επισκεψομενα τον βασιλεα, πλην αλωπεκος, ταλλα των ζωων. Ο τοινυν λυκος λαβομενος ευκαιριας κατηγορει παρα τω λεοντι της αλωπεκος, ατε δη παρ' ουδεν τιθεμενης τον παντων αυτων κρατουντα και δια ταυτα μηδ' εις επισκεψιν αφιγμενης. Εν τοσουτω δε παρην και η αλωπηξ, και των τελευταιων ηκροασατο του λυκου ρηματων. Ο μεν ουν λεων κατ' αυτης εβρυχατο. Η δ' απολογιας καιρον αιτησασα· «Και τις σε», εφη, «των συνελθοντων τοσουτον ωφελησεν οσον εγω, πανταχοσε περινοστησασα και θεραπειαν υπερ σου παρ' Ιατρων ζητησασα;». Του δε λεοντος ευθυς την θεραπειαν...

Ανθρωπος ποτε λεγεται προς σατυρον φιλιαν σπεισασθαι. Και δη χειμωνας καταλαβοντος και ψυχους γενομενου, ο ανθρωπος προσφερων τας χειρας τω στοματι επεπνει. Του δε σατυρου την αιτιαν ερομενου δι ην τουτο πραττει, ελεγεν οτι θερμαινει τος χειρας δια το κρυος. Υστερον δε παρατεθεισης αυτοις τραπεζης και προσφαγηματος θερμου σφοδρα οντος, ο ανθρωπος αναιρουμενος κατα μικρον τω στοματι προσεφερε και εφυσα. Πυνθανομενου δε παλιν του σατυρου τι τουτο ποιει, εφασκε καταψυχειν το εδεσμα, επει λιαν θερμον εστι. Κακεινος εφη προς αυτον· «Αλλ' αποτασσομαι σου τη φιλια, ω ουτος, οτι εκ του αυτου στοματος...

Φιλαργυρος τις, απασαν αυτου την ουσιαν εξαργυρισαμενος και χρυσουν βωλον ποιησας, εν τινι τοπω κατωρυξε, συγκατορυξας εκει και την ψυχην εαυτου και τον νουν και καθ' ημεραν ερχομενος αυτον εβλεπε. Των δε εργατων τις αυτον παρατηρησας και το γεγονος συννοησας, ανορυξας τον βωλον ανειλετο. Μετα δε ταυτα κακεινος ελθων και κενον τον τοπον ιδων, θρηνειν ηρξατο και τιλλειν τας τριχας. Τουτον δε τις ολοφυρομενον ουτως ιδων και την αιτιαν πυθομενος· «Μη ουτως,» ειπεν, «ω ουτος, αθυμει· ουδε γαρ, εχων τον χρυσον, ειχες. Λιθον ουν αντι χρυσου λαβων θες, και νομιζε σοι τον χρυσον ειναι. Την αυτην γαρ...