Le versioni di greco di Esopo e le traduzioni in italiano

Ο μυρμηξ παλαι ανθρωπος ην, και την γεωργιαν εσπευδεν. Ουκ εβιοτευε δε τω Ιδιω εργω και πονοις, αλλα, ως κλωψ, τους των πλησιων καρπους υφηρειτο. Διο ο Ολυμπιος αγανακτει και τον κλωπα δια την πλεονεξιαν κολαζει και εις μικρον ζωδαριον μεταμορφοι, μυρμηκα ονομαζομενον, παντελως ομοιον αισχρω σκωληκι. Ο μυρμηξ ουν την μορφην μεν μετεβαλλετο, την δε συνηθειαν ουδε τους τροπους ουκ ηλλασσεν ετι και νυν γαρ κατα τας αρουρας περιερχεται, και τους των αλλων πυρους και κριθας συλλεγει, και βιοτευει τοις αλλοτριοις πονοις χρωμενος. Ο λογος δηλοι οτι οι πονηροι, ει και κολαζονται, τους τροπους ου με...

Δυο φιλοι την αυτην οδον εβαδιζον. Αρκτου δε αυτοις επιφανεισης, ο μεν ετερος φθασας ανεβη επι τι δενδρον και ενταυθα εκρυπτετο, ο δε ετερος μελλων περικαταληπτος γιγνεσθαι, πεσων κατα του εδαφους τον νεκρον προσεποιειτο. Της δε αρκτου προσενεγκουσης αυτω το ρυγχος και περιοσφραινομενης τας αναπνοας συνειχε· φασι γαρ νεκρου μη απτεσθαι το ζωον. Υποχωρησασης δε, ο απο του δενδρου καταβας επυνθανετο αυτου τι η αρκτος προς το ους ειρηκεν. Ο δε ειπε· «Του λοιπου τοιουτοις μη συνοδοιπορειν φιλοις, οι εν κινδυνοις ου παραμενουσιν».

Μυς βατραχω εφιλιωθη. Ο δε βατραχος κακως βουλευσαμενος τον ποδα του μυος τω εαυτου ποδι συνεδησε· επειτα δε τω χειλει της λιμνης πλησιασαντες, ο βατραχος τον μυν εις το βαθος κατηγεν. Ο δε αθλιος μυς τω υδατι φυσηθεις ετεθνηκει· επεπλει δε τω ποδι του βατραχου συνδεδεμενος. Ικτινος δε τουτον ιδων τοις ονυξιν ηρπασεν βατραχος δε δεσμωτης επηκολουθει, δειπνον και αυτος τω ικτινω γενομενος.

Ζευς εν πιθω τα αγαθα παντα συγκλεισας αφηκε παρα ανθρωπω τινι. Ο δε λιχνος ανθρωπος ειδεναι θελων τι εστιν εν αυτω, το πωμα εκινησε· παντα δε επετασθησαν προς τους θεους. Ο μυθος δηλοι οτι τοις ανθρωποις ελπις μονη συνεστι, εγγυωμενη δωσειν τα πεφευγοτα αγαθα.

Δημαδης ο ρητωρ, δημηγορων ποτε εν Αθηναις, εκεινων ου πανυ αυτω προσεχοντων, εδεηθη αυτων οπως επιτρεφωσιν αυτω Αισωπειον μυθον ειπειν. Των δε προτρεφαμενων, αυτος αρξαμενος ελεγεν· « Δημητρα και χελιδων και εγχελυς την αυτην εβαδιζον οδον. Γενομενων δε αυτων κατα τινα ποταμον, η μεν χελιδων ανεπτη, η δε εγγελυς κατεδυ ». Και ταυτα ειπων εσιωπησεν. Ερομενων δ' αυτων «τι ουν η Δημητρα επαθεν ;» εφη· «Κεχολωται υμιν, οιτινες, τα της πολεως πραγματα εασαντες Αισωπειων μυθων αντεχεσθε». Ουτω και των ανθρωπων αλογιστοι εισιν, οσοι των μεν αναγκαιων ολιγωρουσι, τα δε προς ηδονην μαλλον αιρουνται.