Le versioni di greco di Esopo e le traduzioni in italiano

Ερμης, βουλομενος γιγνωσκειν εν τινι τιμη παρα τοις ανθρωποις ειη, εισεβαινεν ομοιουμενος ανθρωπω εις το αγαλματοποιου εργαστηριον. Πρωτον μεν εθεατο το Διος αγαλμα, και επυνθανετο ποσου αυτο πωλοιη· ο δε αγαλματοποιος ελεγεν οτι δραχμης. Ο Ερμης ουν εγελα και επειτα, πλησιαζων τω της Ηρας αγαλματι, παλιν διηρωτα ποσου. Λεγοντος δε του αγαλματοποιου ετι μειζονος, ο θεος τελος εθεατο και το αυτου αγαλμα και υπελαμβανεν τους ανθρωπους αυτον, επειδη και των θεων αγγελος εστι και ωφελιμος προς τα κερδη, περι πλειστου ποιεισθαι. Ομοιως ουν επυνθανετο ποσου το του Ερμου αγαλμα πιπρασκοι, ο δε αγαλματοποιος...

Στρατιωτης τον ιππον, εως ο πολεμος ην, αφθονως κριθαις και χιλω ετρεφεν, επει συνεργον αυτον ειχεν εν τοις του πολεμου κινδυνοις. Οτε δε ο πολεμος κατεπαυετο και εν τη χωρα παλιν ειρηνη εγιγνετο, ο δεσποτης τω ιππω εν τοις γεωργικοις πονοις και εις βαρεις φορτους εχρητο, αχυρα μονον αυτω τροφην παρεχομενος. Οτε δε παλιν ο σαλπιγκτης τους της χωρας οικητας εις πολεμον ηγειρεν, ο δεσποτης αυθις τα οπλα ελαμβανεν, τον ιππον εχαλινου και αυτω επεβαινεν. Εν τη πορεια δε ο ιππος συνεχως κατεπιπτεν, επει ρωμην ουκ ειχεν, και τελος τω δεσποτη ελεγεν· «Απερχου νυν μετα των πεζων οπλιτων συ γαρ αφ' ιππου...

Γαλη, καλλιστου νεανισκου ερωσα, τη Αφροδιτη συνεχως ηυχετο οπως αυτην εις παρθενον μεταμορφοιη. Τελος ουν η θεος, αυτης ελεουσα, ταις ευχαις εικουσα αυτην μετετυπου εις ευειδη κορην ουτως ο νεανισκος, θεωμενος αυτην και αυ ερωτι κατεχομενος, περιχαρης οικαδε παρ' εαυτφ απηγεν. Υστερον δε η Αφροδιτη, γιγνωσκειν βουλομενη ει μετα του σωματος η γαλη και τον τροπον κατηλλαξεν, μυν εις το μεσον του οικηματος ηλαυνεν η δε γαλη, επιλησμων της εαυτης καινης εξεως, εξαλλομενη και δια του δωματος κατα το αιλουρων εθος τρεχουσα, τον μυν εδιωκεν, αυτον λαμβανειν βουλομενη ως καταβιβρωσκοι. Η δε θεος, οργιζομενη...

Τεττιξ επι υψηλου δενδρου ηδε. Αλωπηξ δε, αυτον κατεσθιειν βουλομενη, ταδε επε νοει. Αντικρυς εμενετο και ενεκωμιαζεν αυτον δια την ευφωνιαν, και παρεκαλει καταβαινειν «θεασθαι βουλομαι», εφη, «το ζφον ουτω καλως φθεγγομενον». Κακεινος υπενοει την ενεδραν αυτης· φυλλον ουν απεσπα και επι γης κατεβαλλεν. Η μεν ουν αλωπηξ επι το φυλλον ως επι τον τεττιγα προστρεχει, ο δε τεττιξ ανωθεν λεγει· «Αλλα πλανα, ω αυτη, ει υπολαμβανεις με προς σε καταβαινειν εγω γαρ απ' εκεινου του χρονου τας αλωπεκας φυλασσομαι, οτε εν τω αλωπεκος αντρω πτερα τεττιγος εθεωμην». Ο λογος δηλοι οτι αι των πελας συμφοραι...

Εν τω αγρω φυτον ην ακαρπον καρπους γαρ ουκ εφερεν, αλλα μονον στρουθων και αλλων ορνιθιων καταφυγη ην. Ο γεωργος οιν το αχρειον δενδρον εκτεμνειν εβουλετο· διο την αξινην ελαμβανε και πληγας κατα το δορυ επεφερε. Οι δε στρουθοι και τα αλλα ορνιθια ικετευον μη εκκοπτειν την αυτων καταφυγην, οτι ταις ωδαις τους ανθρωπους εκεινη παρερχομενους ετερπον. Ο γεωργος δε ουκ εφροντιζε των λογων, και διετελει πληγας κατα το δορυ επιφερειν. Ως δε το δενδρον εκοιλαινεν, σμηνος μελισσων ενδον και μελι ευρισκεν. Εχαιρεν ουν σφοδρα ο γεωργος, και την αξινην απερριπτεν, και το δενδρον ως Ιερον εθεραπευετο,...