Le versioni di greco di Esopo e le traduzioni in italiano

Χαλκευς τις κυναριον ειχεν. Χαλκευοντας αυτου, το κυναριον εκοιματο και βαθεως εκαθευδεν υστερον δε, του δεσποτου εσθιοντος, ηγειρετο και την ουραν σαινον την τροφην απητει. Ο δε χαλκευς οστουν αυτω επιρριπτων ελεγεν· «Ω ταλαιπωρον κυναριον υπνωδες, δια τι οτε μεν τον ακμονα κρουω καθευδεις και ουδεν σε εγειρει, οτε δε ο καιρος εστι του εσθιειν, ευθυς εγειρη και μοι σαινεις;». Το δε κυναριον ημειβετο· «Μη μοι, ω δεσποτα, μεμφου, αλλα σαυτω, ος ουδεν με διδασκεις ποιειν». Εχων τις δυο κυνας, τον μεν συν εαυτω κομιζων θηρευειν ησκει, τον δε οικοι λειπων οικουρον εποιει. Οτε δε ο θηρευτικος κυων...

Μυς αρουραιος αστικω μυι φιλος εγιγνετο και, ως την φιλιαν βεβαιοιη, προτερος τον αστικον μυν εις αγρον παρελαμβανε και ξενιαν αυτω παρειχε και φαυλοις σιτιοις την τραπεζαν παρεσκευαζεν. Υστερον δε ου πολλω αμειβομενος την ξενιαν ο αστικος τον αρουραιον εις αστυ παρελαμβανεν, και εν τω οικω ανδρος ευπορου εξενιζεν. Ηδη γε μην των σιτων εμελλον προσαπτεσθαι, οτε εξαιφνης εις το ανωγεων θεραποντες εισηρχοντο συν κυσιν. Τοτε ο μεν αστικος, εμπειρος των τοπων, εις τας συνηθεις οπας κατεφευγεν, ο δ' αρουραιος αθλιως κατα τους τοιχους διετρεχεν. Οτε δε οι κυνες απαλλασσονται, ημιθανης δια τον φοβον,...

Οι βατραχοι, λυπουμενοι τη εαυτων αναρχια, πρεσβεις επεμπον προς τον Δια και βασιλεα ητουν. Ο Ζευς κατανοει την ευηθειαν αυτων και ξυλον εις την λιμνην εμβαλλει. Οι δε βατραχοι το μεν πρωτον καταπλησσονται τω ψοφω και εις τα βαθη της λιμνης ενδυονται. Υστερον δε, ως αισθανονται της του ξυλου ακινησιας, αναδυονται και εις τοσουτο καταφρονησεως ερχονται, ως επιβαινειν αυτω και επικαθιζεσθαι. Ειτα, αναξιοπαθουντες τοιουτον εχειν βασιλεα, ερχονται εκ δευτερου προς τον Δια και τουτον παρακαλουσιν αλλασσειν αυτοις τον αρχοντα, οτι λιαν αργος εστιν. Και ο Ζευς αγανακτει κατ' αυτων και υδραν εις την...

Λεων γεραιος, οτι ουκετι δυνατος ην δι αλκης τροφην εαυτω ποριζειν, διεκρινε δειν δι επινοιας τουτο πρασσειν. Παρεγιγνετο ουν εις σπηλαιον και ενταυθα κατεκλινετο και νοσειν προσεποιειτο· ουτω συνελαμβανε και κατησθιε παντα ταζωα α παρεγιγνετο προς αυτον επι την επισκεψιν. Αλωπηξ δε το τεχνασμα αυτου κατενοει και ουκ εισηρχετο εις το σπηλαιον, αλλ' αποθεν επυνθανετο αυτου πως ειχεν. Ο δε λεων κακως μεν ελεγεν εχειν, την δε αιτιαν ηρωτα δι ην ουκ εισηρχετο. Η δε αλωπηξ· «Ουκ εισερχομαι εγωγε, διοτι ορω ιχνη ζωων α εισερχεται, αλλ' ου ζωων α εξερχεται». Ουτως οι φρονιμοι των ανθρωπων εκ τεκμηριων...

Γεωργος τις παιδας ειχε ταλλα μεν βελτιστους, πολλακις δ' αλληλοις εριζοντας. Επει δε ματην προυτρεπεν αυτους εν ομονοια προς αλληλους διαγειν, εκελευε ποτε εαυτω ραβδων δεσμην φερειν. Πειθομενων δ' αυτων προθυμως, εγχειριζει αυτοις πασας τας ραβδους αθροας, κελευων θραυειν. Ως δ' ουδεις Ικανος ην τουτο πρασσειν, ενθα ο πρεσβυτης την δεσμην ελυε και ενεχειριζεν αυτοις τας ραβδους κατα μιαν τουτω δε τροπω οι παιδες ραδιως τας ραβδους εθραυον. Τελος δε ο πρεσβυτης ελεγε· «Υμεις, ω παιδες, ταυτη τη δεσμη ομοιοι εστε. Ει μεν γαρ εν ομονοια προς αλληλους διαγετε, ραδιως ανικητοι εστε· ει δ' αλληλοις...