Le versioni di greco di Luciano e le traduzioni in italiano

Ετι πορρωτερω προερχομενοι, συλλαμβανομεθα τοις Ιππογυποις παρ' αυτοις καλουμενοις. Οι δε Ιππογυποι ουτοι εισιν ανδρες επι γυπων μεγαλων οχουμενοι και καθαπερ ιπποις τοις ορνεοις χρωμενον μεγαλοι γαρ οι γυπες και ως επι παν τρικεφαλοι· νεως γαρ μεγαλης φορτιδος ιστου εκαστον των πτερων μακροτερον και παχυτερον φερουσιν. Τουτοις ουν τοις Ιππογυποις προσεταττετο περιπετομενοις την γην, ει τις ευρισκεται ξενος, αναγειν ως τον βασιλεα· και δη και ημας συλλαμβανοντες αναγουσιν ως αυτον. Ο δε θεωμενος και απο της στολης εικαζων· «Ελληνες αρα», εφη, «υμεις, ω ξενοι;». Συμφωνουντων δ' ημων· «Πως ουν...

Περι μεσημβριαν δε ουκετι της νησου φαινομενης αφνω τυφων επιγιγνεται και περιδινει την ναυν και μετεωριζει οσον επι σταδιους τριακοσιους· ουκετι δε κατηγεν εις το πελαγος, αλλ' ανω μετεωρον ανεμος εμπιπτων τοις ιστιοις εφερεν. Επτα δε ημερας και τας ισας νυκτας αεροδρομουμεν, ογδοη δε καθορωμεν γην τινα μεγαλην εν τω αερι καθαπερ νησον, λαμπραν και σφαιροειδη και φωτι μεγαλω καταλαμπομενην. Προσφερομεθα ουν αυτη και αποβαινομεν. Επισκοπουντες δε την χωραν ευρισκομεν οικουμενην τε και γεωργουμενην. Ημερας μεν ουν ουδεν αυτοθεν εωρωμεν, νυκτος δε επιγιγνομενης εφαινοντο ημιν και αλλοι πολλαι...

Απεβαινομεν ουν και ως εκ μακρας ταλαιπωριας πολυν μεν χρονον επι γης εμενομεν, επειτα δε ανηρομεθα και απεκρινομεν ημων αυτων τριακοντα μεν φυλακας της νεως παραμενειν, εικοσι δε συν εμοι ανερχεσθαι επι κατασκοπη των εν τη νησω. Προερχομεθα ουν οσον σταδιους τρεις απο της θαλαττης δι υλης και ορωμεν τινα στηλην χαλκου η Ελληνικοις γραμμασιν, αμυδροις δε, ελεγεν· «Αχρι τουτων Ηρακλης και Διονυσος αφικνουντο». Ην δε και ιχνη δυο πλησιον επι πετρας, το μεν πλεθριαιον, το δε ελαττον ως δε μοι εδοκει το μικροτερον μεν του Διονυσου, θατερον δε Ηρακλεους. Απερχομενοι, επλησιαζομεν ποταμω οινον βεοντι...

Ωρμωμην ποτε απο των Ηρακλεους στηλων και εις τον εσπεριον ωκεανον ουριω ανεμω τον πλουν εποιουμην. Αιτια δε μοι της αποδημιας ην πραγματων καινων επιθυμια και το βουλεσθαι μανθανειν τι το τελος εστι του ωκεανου και τινες οι περαν κατοικουντες ανθρωποι. Τουτου γε μεντοι ενεκα παμπολλα μεν σιτια, ικανον δε και υδωρ ενεβαλλομην, πεντηκοντα δε των ηλικιωτων προσεποιουμην, την αυτην εμοι γνωμην εχοντας, ετι δε και οπλων πολυ πληθος παρεσκευαζομην και κυβερνητην τον αριστον μισθω μεγαλω πειθων παρελαμβανον και την ναυν, ακατος γαρ ην, ως προς μεγαν και βιαιον πλουν εκρατυνομην. Επιτρεποντες ουν ημας...

«Μη μυσαχθης δε του σχηματος το ευτελες μηδε της εσθητος το πιναρον· απο γαρ τοιουτων ορμωμενος και Φειδιας εκεινος εδειξε τον Δια και Πολυκλειτος την Ηραν ειργασατο και Μυρων επηνεθη και Πραξιτελης εθαυμασθη. Προσκυνουνται γουν ουτοι μετα των θεων. Ει δη τουτων εις γενοιο, πως μεν ου κλεινος αυτος παρα πασιν ανθρωποις εση, ζηλωτον δε και τον πατερα αποδειξεις, περιβλεπτον δε αποφανεις και την πατριδα;». Ταυτα και ετι τουτων πλειονα διαπταιουσα και βαρβαριζουσα παμπολλα ειπεν η Τεχνη, μαλα δη σπουδη συνειρουσα και πειθειν με πειρωμενη· αλλ' ουκετι μεμνημαι· τα πλειστα γαρ ηδη μου την μνημην...