Le versioni di greco di Platone e le traduzioni in italiano

Ο δε περιελθων, επειδη οι βαρυνεσθαι εφη τα σκελη, κατεκλινη υπτιος - ουτω γαρ εκελευεν ο ανθρωπος - και αμα εφαπτομενος αυτου ουτος ο δους το φαρμακον, διαλιπων χρονον επεσκοπει τους ποδας και τα σκελη, καπειτα σφοδρα πιεσας αυτου τον ποδα ηρετο ει αισθανοιτο, ο δ' ουκ εφη. Και μετα τουτο αυθις τας κνημας· και επανιων ουτως ημιν επεδεικνυτο οτι ψυχοιτο τε και πηγνυτο. Και αυτος ηπτετο και ειπεν οτι, επειδαν προς τη καρδια γενηται αυτω, τοτε οιχησεται. Ηδη ουν σχεδον τι αυτου ην τα περι το ητρον ψυχομενα, και εκκαλυψαμενος - ενεκεκαλυπτο γαρ - ειπεν - ο δη τελευταιον εφθεγξατο -· «Ω Κριτων»,...

«Και αμ' ειπων ταυτα επισχομενος και μαλα ευχερως και ευκολως εξεπιεν. Και ημων οι πολλοι τεως μεν επιεικως οιοι τε ησαν κατεχειν το μη δακρυειν, ως δε ειδομεν πινοντα τε και πεπωκοτα, ουκετι, αλλ' εμου γε βια και αυτου αστακτι εχωρει τα δακρυα, ωστε εγκαλυψαμενος απεκλαον εμαυτον - ου γαρ δη εκεινον γε, αλλα την εμαυτου τυχην, οιου ανδρος εταιρου εστερημενος ειην. Ο δε Κριτων ετι προτερος εμου, επειδη ουχ οιος τ' ην κατεχειν τα δακρυα, εξανεστη. Απολλοδωρος δε και εν τω εμπροσθεν χρονω ουδεν επαυετο δακρυων, και δη και τοτε αναβρυχησαμενος κλαων και αγανακτων ουδενα οντινα ου κατεκλασε των...

Και, ως εοικε, των κυκνων δοκω φαυλοτερος υμιν ειναι την μαντικην, οι επειδαν αισθωνται οτι δει αυτους αποθανειν, αδοντες και εν τω προσθεν χρονω, τοτε δη πλειστα και καλλιστα αδουσι, γεγηθοτες οτι μελλουσι παρα τον θεον απιεναι ουπερ εισι θεραποντες. Οι δ' ανθρωποι δια το αυτων δεος του θανατου και των κυκνων καταψευδονται, και φασιν αυτους θρηνουντας τον θανατον υπο λυπης εξαδειν, και ου λογιζονται οτι ουδεν ορνεον αδει οταν πεινη η ριγω η τι να αλλην λυπην λυπηται, ουδε αυτη η τε αηδων και χελιδων και ο εποψ, α δη φασι δια λυπην θρηνουντα αδειν. Αλλ' ουτε ταυτα μοι φαινεται λυπουμενα αδειν...

«Ει δε γε οιμαι λαβοντες πριν γενεσθαι γιγνομενοι απωλεσαμεν, υστερον δε ταις αισθησεσι χρωμενοι περι αυτα εκεινας αναλαμβανομεν τας επιστημας ας ποτε και πριν ειχομεν, αρ' ουχ ο καλουμεν μανθανειν οικειαν αν επιστημην αναλαμβανειν ειη; τουτο δε που αναμιμνησκεσθαι λεγοντες ορθως αν λεγοιμεν;». «Πανυ γε». «Δυνατον γαρ δη τουτο γε εφανη, αισθομενον τι η ιδοντα η ακουσαντα η τι να αλλην αισθησιν λαβοντα ετερον τι απο τουτου εννοησαι ο επελεληστο, ω τουτο επλησιαζεν ανομοιον ον η ω ομοιον ωστε, οπερ λεγω, δυοιν θατερα, ητοι επισταμενοι γε αυτα γεγοναμεν και επισταμεθα δια βιου παντες, η υστερον,...

«Ουκουν», εφη ο Σωκρατης, «ει ταυτα αληθη, ω εταιρε, πολλη ελπις αφικομενω οι εγω πορευομαι, εκει ικανως, ειπερ που αλλοθι, κτησασθαι τουτο ου ενεκα η πολλη πραγματεια ημιν εν τω παρελθοντι βιω γεγονεν, ωστε η γε αποδημια η νυν μοι προστεταγμενη μετα αγαθης ελπιδος γιγνεται και αλλω ανδρι ος ηγειται οι παρεσκευασθαι την διανοιαν ωσπερ κεκαθαρμενην». «Πανυ μεν ουν», εφη ο Σιμμιας. «Καθαρσις δε ειναι αρα ου τουτο συμβαινει, οπερ παλαι εν τω λογω λεγεται, το χωριζειν οτι μαλιστα απο του σωματος την ψυχην και εθισαι αυτην καθ' αυτην πανταχοθεν εκ του σωματος συναγειρεσθαι τε και αθροιζεσθαι, και...