Le versioni di greco di Platone e le traduzioni in italiano

Ει μελλουσιν ημιν ενθενδε ειτε αποδιδρασκειν, ειθ' οπως δει ονομασαι τουτο, ελθοντες οι νομοι και το κοινον της πολεως επισταντες εροιντο· «Ειπε μοι, ω Σωκρατες, τι εν νω εχεις ποιειν; αλλο τι η τουτω τω εργω ω επιχειρεις διανοη τους τε νομους ημας απολεσαι και συμπασαν την πολιν το σον μερος; η δοκει σοι οιον τε ετι εκεινην την πολιν ειναι και μη ανατετραφθαι, εν η αν αι γενομεναι δικαι μηδεν ισχυωσιν αλλα υπο ιδιωτων ακυροι τε γιγνωνται και διαφθειρωνται;» τι ερουμεν, ω Κριτων, προς ταυτα και αλλα τοιαυτα;

Ω φιλε Κριτων, η προθυμια σου πολλου αξια ει μετα τινος ορθοτητος ειη· ει δε μη, οσω μειζων τοσουτω χαλεπωτερα. Σκοπεισθαι ουν χρη ημας ειτε ταυτα πρακτεον ειτε μη· ως εγω ου νυν πρωτον αλλα και αει τοιουτος οιος των εμων μηδενι αλλω πειθεσθαι η τω λογω ος αν μοι λογιζομενω βελτιστος φαινηται. Τους δη λογους ους εν τω εμπροσθεν ελεγον ου δυναμαι νυν εκβαλειν, επειδη μοι ηδε η τυχη γεγονεν, αλλα σχεδον τι ομοιοι φαινονται μοι, και τους αυτους πρεσβευω και τιμω ουσπερ και προτερον ων εαν μη βελτιω εχωμεν λεγειν εν τω παροντι, ευ ισθι οτι ου μη σοι συγχωρησω, ουδ' αν πλειω των νυν παροντων η των...

Εννοησωμεν δε και τηδε ως πολλη ελπις εστιν αγαθον αυτο ειναι. Δυοιν γαρ θατερον εστιν το τεθναναι· η γαρ οιον μηδεν ειναι μηδε αισθησιν μηδεμιαν μηδενος εχειν τον τεθνεωτα, η κατα τα λεγομενα μεταβολη τις τυγχανει ουσα και μετοικησις τη ψυχη του τοπου του ενθενδε εις αλλον τοπον. Και ειτε δη μηδεμια αισθησις εστιν αλλ' οιον υπνος επειδαν τις καθευδων μηδ' οναρ μηδεν ορα, θαυμασιον κερδος αν ειη ο θανατος - εγω γαρ αν οιμαι, ει τινα εκλεξαμενον δεοι ταυτην την νυκτα εν η ουτω κατεδαρθεν ωστε μηδε οναρ ιδειν, και τας αλλας νυκτας τε και ημερας τας του βιου του εαυτου αντιπαραθεντα ταυτη τη νυκτι...

Ισως αν ουν δoξειεν ατοπον ειναι, oτι δη εγω ιδια μεν ταυτα συμβουλευω περιιων και πολυπραγμονω, δημοσια δε ου τολμω αναβαινων εις το πληθος το υμετερον συμβουλευειν τη πολει. Τουτου δε αιτιον εστιν o υμεις εμου πολλακις ακηκοατε πολλαχου λεγοντος, oτι μοι θειον τι και δαιμονιον γιγνεται φωνη, o δη και εν τη γραφη επικωμωδων Μελητος εγραψατο. Εμοι δε τουτ’ εστιν εκ παιδος αρξαμενον, φωνη τις γιγνομενη, η oταν γενηται, αει αποτρεπει με τουτο o αν μελλω πραττειν, προτρεπει δε ουποτε. Τουτ' εστιν o μοι εναντιουται τα πολιτικα πραττειν, και παγκαλως γε μοι δοκει εναντιουσθαι.

Σχεψασθε δη ων ενεκα ταυτα λεγω· μελλω γαρ υμας διδαξειν οθεν μοι η διαβολη γεγονεν. Ταυτα γαρ εγω ακουσας ενεθυμουμην ουτωσι· «Τι ποτε λεγει ο θεος, και τι ποτε αινιττεται; Εγω γαρ δη ουτε μεγα ουτε σμικρον συνοιδα εμαυτω σοφος ων τι ουν ποτε λεγει φασκων εμε σοφωτατον ειναι; Ου γαρ δηπου ψευδεται γε· ου γαρ θεμις αυτω». Και πολυν μεν χρονον ηπορουν τι ποτε λεγει· επειτα μογις πανυ επι ζητησιν αυτου τοιαυτην τινα ετραπομην. Ηλθον επι τι να των δοκουντων σοφων ειναι, ως ενταυθα ειπερ που ελεγξων το μαντειον και αποφανων τω χρησμω οτι· «Ουτοσι εμου σοφωτερος εστι, συ δ' εμε εφησθα». Διασκοπων...