Le versioni di greco di Esopo e le traduzioni in italiano

Ηρακλης, ισοθεωθεις και εις τον ουρανον κληθεις, ενα εκαστον των θεων μετα πολλης φιλοφροσυνης ησπαζετο. Και δη τελευταιου φανεντυς του Πλουτου, κατα του εδαφους κυψας, επανεστραφη. Ερωτηθεις απο του Διος δια τι παντες οι δαιμονες απ' αυτου ασμενως προσηγορευθησαν, μονος δε ο Πλουτος υπεβλεφθη· «Αλλ' εγωγε», ελεγε, «δια τουτο αυτον καταφρονω, οτι παρ' ον χρονον εν ανθρωποις ην, εβλεπον αυτον ως επι το πλειστον τοις πονηροις συμπραττοντα». Ο λογος λεχθειη αν επ' ανδρος πλουσιου μεν την τυχην, πονηρου δε τον τροπον.

Ανηρ πενης, νοσων και αποθνησκειν κινδυνευων, επειδη οι ιατροι ελεγον μηδεμιαν σωτηριαν ειναι αυτω, των θεων εδειτο και υπισχνειτο εκατον βοας αυτοις τυθησεσθαι, ει περισωσειαν αυτον. Οι δε αποπειραν αυτου ποιησασθαι βουλομενοι, ραισαι ταχιστα αυτον παρεκελευσαν. Κακεινος, της νοσου απαλλαγεις, επειδη αληθινων βοων ηπορει, στεατινους εκατον πλασας επι τινος βωμου κατεκαυσεν ειπων· «Απεχετε την ευχην, ω δαιμονες». Οι δε θεοι βουλομενοι αυτον εν μερει αντιβουκολησαι, οναρ αυτω επεμψαν, παραινουντες ελθειν εις τον αιγιαλον εκει γαρ αυτον ευρησειν αττικας χιλιας. Και ος περιχαρης γενομενος δρομαιος...

Αλωπηξ, τους κυνηγους φευγουσα, ως εθεασατο δρυτομον τινα, τουτον ικετευεν αυτην κατακρυψαι. Ο δε αυτη παρηνεσεν εν τη εαυτου καλυβη κρυβηναι. Μετ' ου πολυ δε παραγιγνονται οι κυνηγοι και του δρυτομου πυνθανονται ει εθεασατο αλωπεκα εκεινη παρερχομενην, κακεινος τη μεν φωνη ηρνειτο αυτην θεασασθαι, τη δε χειρι νευων εσημαινεν οπου η αλωπηξ κρυπτη ειη. Των δε τον νουν ου προσεχοντοαν οις ενευεν, οις δε ελεγε πιστευοντων, η αλωπηξ, επειδη οι κυνηγοι απηλλαγησαν, απροσφωνητι επορευετο. Μεμφομενου δε αυτην του δρυτομου, οτι, καιπερ υπ' αυτου διασωθεισα, ουδε αυτω ευχαριστησεν, απεκρινατο· «Εγω μην...

Δυο φιλοι την αυτην οδον εβαδιζον. Αρκτου δε αυτοις εξαπιναιως επιφανεισης, ο μεν ετερος αυτων επι τι δενδρον ταχεως ανεβαινε και ενταυθα εκρυπτετο, ο δε ετερος, μελλων περικαταλαμβανεσθαι, χαμαι πεσων εθελοντης τον νεκρον προσεποιειτο. Πλησιασασης δε της αρκτου και προσφερουσης αυτω το ρυγχος και περιοσφραινομενης ολην την κεφαλην, ο ταλαιπωρος τα βλεφαρα εκλεισε και τας αναπνοας κατειχε· λεγεται γαρ τους αρκτους νεκρων μη απτεσθαι. Τελος δε, απαλλαγεισης της αρκτου, ο επι του δενδρου καταβαινει και του φιλου πυνθανεται τι η αρκτος προς το ους ελεξεν. Ο δε αποκρινεται· «Του λοιπου χρονου μη...

Ελαφος, τους κυνηγους φευγουσα, υπ' αμπελω εκρυβη. Παρελθοντων δ' ολιγον εκεινων, η ελαφος τελεως ηδη λαθειν δοξασα, των της αμπελου φυλλων εσθιειν ηρξατο. Τουτων δε σειομενων, οι κυνηγοι επιστραφεντες και, οπερ ην αληθες, νομισαντες των ζωων τι υπο τοις φυλλοις κρυπτεσθαι, την ελαφον βελεσιν ανειλον. Η δε θνησκουσα τοιαδε ελεγεν· «Δικαια πασχω· ου γαρ εδει την σωσασαν με λυμαινεσθαι». Ο μυθος δηλοι οτι οι αδνκουντες τους ευεργετας υπο θεου κολαζονται.