Le versioni di greco di Platone e le traduzioni in italiano

Τοιουτος ουν αλλος ου ραδιως υμιν γενησεται, ω ανδρες, αλλ' εαν εμοι πειθησθε, φεισεσθε μου: υμεις δ' ισως ταχ' αν αχθομενοι, ωσπερ οι νυσταζοντες εγειρομενοι, κρουσαντες αν με, πειθομενοι Ανυτω, ραδιως αν αποκτειναιτε, ειτα τον λοιπον βιον καθευδοντες διατελοιτε αν, ει μη τινα αλλον ο θεος υμιν επιπεμψειεν κηδομενος υμων. Οτι δ' εγω τυγχανω ων τοιουτος οιος υπο του θεου τη πολει δεδοσθαι, ενθενδε αν κατανοησαιτε: ου γαρ ανθρωπινω εοικε το εμε των μεν εμαυτου παντων ημεληκεναι και ανεχεσθαι των οικειων αμελουμενων τοσαυτα ηδη ετη, το δε υμετερον πραττειν αει, ιδια εκαστω προσιοντα ωσπερ πατερα...

Μη θορυβειτε, ω ανδρες Αθηναιοι, αλλ' εμμεινατε μοι οις εδεηθην υμων, μη θορυβειν εφ' οις αν λεγω αλλ' ακουειν: και γαρ, ως εγω οιμαι, ονησεσθε ακουοντες. Μελλω γαρ ουν αττα υμιν ερειν και αλλα εφ' οις ισως βοησεσθε: αλλα μηδαμως ποιειτε τουτο. Ευ γαρ ιστε, εαν με αποκτεινητε τοιουτον οντα οιον εγω λεγω, ουκ εμε μειζω βλαψετε η υμας αυτους: εμε μεν γαρ ουδεν αν βλαψειεν ουτε Μελητος ουτε Ανυτος - ουδε γαρ αν δυναιτο - ου γαρ οιομαι θεμιτον ειναι αμεινονι ανδρι υπο χειρονος βλαπτεσθαι. Αποκτεινειε μενταν ισως η εξελασειεν η ατιμωσειεν: αλλα ταυτα ουτος μεν ισως οιεται και αλλος τις που μεγαλα...

Και εαν τις υμων αμφισβητηση και φη επιμελεισθαι, ουκ ευθυς αφησω αυτον ουδ' απειμι, αλλ' ερησομαι αυτον και εξετασω και ελεγξω, και εαν μοι μη δοκη κεκτησθαι αρετην, φαναι δε, ονειδιω οτι τα πλειστου αξια περι ελαχιστου ποιειται, τα δε φαυλοτερα περι πλειονος. Ταυτα και νεωτερω και πρεσβυτερω οτω αν εντυγχανω ποιησω, και ξενω και αστω, μαλλον δε τοις αστοις, οσω μου εγγυτερω εστε γενει. Ταυτα γαρ κελευει ο θεος, ευ ιστε, και εγω οιομαι ουδεν πω υμιν μειζον αγαθον γενεσθαι εν τη πολει η την εμην τω θεω υπηρεσιαν. Ουδεν γαρ αλλο πραττων εγω περιερχομαι η πειθων υμων και νεωτερους και πρεσβυτερους...

Προ ουν των κακων ων οιδα οτι κακα εστιν, α μη οιδα ει και αγαθα οντα τυγχανει ουδεποτε φοβησομαι ουδε φευξομαι: ωστε ουδ' ει με νυν υμεις αφιετε Ανυτω απιστησαντες, ος εφη η την αρχην ου δειν εμε δευρο εισελθειν η, επειδη εισηλθον, ουχ οιον τ' ειναι το μη αποκτειναι με, λεγων προς υμας ως ει διαφευξοιμην ηδη αν υμων οι υεις επιτηδευοντες α Σωκρατης διδασκει παντες πανταπασι διαφθαρησονται, - ει μοι προς ταυτα ειποιτε: "Ω Σωκρατες, νυν μεν Ανυτω ου πεισομεθα αλλ' αφιεμεν σε, επι τουτω μεντοι, εφ' ωτε μηκετι εν ταυτη τη ζητησει διατριβειν μηδε φιλοσοφειν: εαν δε αλως ετι τουτο πραττων, αποθανη"...

Εγω ουν δεινα αν ειην ειργασμενος, ω ανδρες Αθηναιοι, ει οτε μεν με οι αρχοντες εταττον, ους υμεις ειλεσθε αρχειν μου, και εν Ποτειδαια και εν Αμφιπολει και επι Δηλιω, τοτε μεν ου εκεινοι εταττον εμενον ωσπερ και αλλος τις και εκινδυνευον αποθανειν, του δε θεου ταττοντος, ως εγω ωηθην τε και υπελαβον, φιλοσοφουντα με δειν ζην και εξεταζοντα εμαυτον και τους αλλους, ενταυθα δε φοβηθεις η θανατον η αλλ' οτιουν πραγμα λιποιμι την ταξιν. Δεινον ταν ειη, και ως αληθως τοτ' αν με δικαιως εισαγοι τις εις δικαστηριον, οτι ου νομιζω θεους ειναι απειθων τη μαντεια και δεδιως θανατον και οιομενος σοφος...