Le versioni di greco di Platone e le traduzioni in italiano

Φαυλοι γαρ αν τω γε σω λογω ειεν των ημιθεων οσοι εν Τροια τετελευτηκασιν οι τε αλλοι και ο της Θετιδος υος, ος τοσουτον του κινδυνου κατεφρονησεν παρα το αισχρον τι υπομειναι ωστε, επειδη ειπεν η μητηρ αυτω προθυμουμενω Εκτορα αποκτειναι, θεος ουσα, ουτωσι πως, ως εγω οιμαι: Ω παι, ει τιμωρησεις Πατροκλω τω εταιρω τον φονον και Εκτορα αποκτενεις, αυτος αποθανη - αυτικα γαρ τοι, φησι, μεθ' Εκτορα ποτμος ετοιμος - ο δε τουτο ακουσας του μεν θανατου και του κινδυνου ωλιγωρησε, πολυ δε μαλλον δεισας το ζην κακος ων και τοις φιλοις μη τιμωρειν, Αυτικα, φησι, τεθναιην, δικην επιθεις τω αδικουντι,...

Αλλα γαρ, ω ανδρες Αθηναιοι, ως μεν εγω ουκ αδικω κατα την Μελητου γραφην, ου πολλης μοι δοκει ειναι απολογιας, αλλα ικανα και ταυτα: ο δε και εν τοις εμπροσθεν ελεγον, οτι πολλη μοι απεχθεια γεγονεν και προς πολλους, ευ ιστε οτι αληθες εστιν. Και τουτ' εστιν ο εμε αιρει, εανπερ αιρη, ου Μελητος ουδε Ανυτος αλλ' η των πολλων διαβολη τε και φθονος. Α δη πολλους και αλλους και αγαθους ανδρας ηρηκεν, οιμαι δε και αιρησει: ουδεν δε δεινον μη εν εμοι στη. Ισως αν ουν ειποι τις: "Ειτ' ουκ αισχυνη, ω Σωκρατες, τοιουτον επιτηδευμα επιτηδευσας εξ ου κινδυνευεις νυνι αποθανειν;" Εγω δε τουτω αν δικαιον...

Ως ωνησας οτι μογις απεκρινω υπο τουτωνι αναγκαζομενος. Ουκουν δαιμονια μεν φης με και νομιζειν και διδασκειν, ειτ' ουν καινα ειτε παλαια, αλλ' ουν δαιμονια γε νομιζω κατα τον σον λογον, και ταυτα και διωμοσω εν τη αντιγραφη. Ει δε δαιμονια νομιζω, και δαιμονας δηπου πολλη αναγκη νομιζειν με εστιν: ουχ ουτως εχει; Εχει δη: τιθημι γαρ σε ομολογουντα, επειδη ουκ αποκρινη. Τους δε δαιμονας ουχι ητοι θεους γε ηγουμεθα η θεων παιδας; Φης η ου; Πανυ γε. Ουκουν ειπερ δαιμονας ηγουμαι, ως συ φης, ει μεν θεοι τινες εισιν οι δαιμονες, τουτ' αν ειη ο εγω φημι σε αινιττεσθαι και χαριεντιζεσθαι, θεους ουχ...

Συνεπισκεψασθε δη, ω ανδρες, η μοι φαινεται ταυτα λεγειν: συ δε ημιν αποκριναι, ω Μελητε. Υμεις δε, οπερ κατ' αρχας υμας παρητησαμην, μεμνησθε μοι μη θορυβειν εαν εν τω ειωθοτι τροπω τους λογους ποιωμαι. Εστιν οστις ανθρωπων, ω Μελητε, ανθρωπεια μεν νομιζει πραγματ' ειναι, ανθρωπους δε ου νομιζει; Αποκρινεσθω, ω ανδρες, και μη αλλα και αλλα θορυβειτω: εσθ' οστις ιππους μεν ου νομιζει, ιππικα δε πραγματα; Η αυλητας μεν ου νομιζει ειναι, αυλητικα δε πραγματα; Ουκ εστιν, ω αριστε ανδρων: ει μη συ βουλει αποκρινεσθαι, εγω σοι λεγω και τοις αλλοις τουτοισι. Αλλα το επι τουτω γε αποκριναι εσθ' οστις...

Αναξαγορου οιει κατηγορειν, ω φιλε Μελητε; Και ουτω καταφρονεις τωνδε και οιει αυτους απειρους γραμματων ειναι ωστε ουκ ειδεναι οτι τα Αναξαγορου βιβλια του Κλαζομενιου γεμει τουτων των λογων; Και δη και οι νεοι ταυτα παρ' εμου μανθανουσιν, α εξεστιν ενιοτε ει πανυ πολλου δραχμης εκ της ορχηστρας πριαμενοις Σωκρατους καταγελαν, εαν προσποιηται εαυτου ειναι, αλλως τε και ουτως ατοτα οντα; Αλλ', ω προς Διος, ουτωσι σοι δοκω; Ουδενα νομιζω θεον ειναι; Ου μεντοι μα Δια ουδ' οπωστιουν. Απιστος γ' ει, ω Μελητε, και ταυτα μεντοι, ως εμοι δοκεις, σαυτω. Εμοι γαρ δοκει ουτοσι, ω ανδρες Αθηναιοι, πανυ...