Le versioni di greco di Arriano e le traduzioni in italiano

Οι δε ιππεις των Περσων κατα τους Θεσσαλους τεταγμενοι ουκ εμειναν εντος του ποταμου, αλλ' επιδιαβαντες ευρωστως ενεβαλον εις τας ιλας των Θεσσαλων. Και ταυτη ξυνεστη ιππομαχια καρτερα. Ουδε προσθεν ενεκλιναν οι Περσαι, πριν Δαρειον τε πεφευγοτα ησθοντο και πριν απορραγηναι σφων τους μισθοφορους συγκοπεντας υπο της φαλαγγος. Τοτε δε ηδη λαμπρα τε και εκ παντων η φυγη εγιγνετο· και οι τε των Περσων ιπποι εν τη αναχωρησει εκακοπαθουν, βαρεως ωπλισμενους τους αναβατας σφων φεροντες, και αυτοι οι ιππεις κατα στενας οδους πολλοι τε και πεφοβημενοι συν αταξια αποχωρουντες ου μειον υπ' αλληλων καταπατουμενοι...

Αλεξανδρος, ως προσαγοντα αυτον επυθετο, προσιππευσας προ της ταξεως ξυν ολιγοις των εταιρων απαντα τω Πωρω· και επιστησας τον ιππον το τε μεγεθος εθαυμαζεν, υπερ πεντε πηχεις μαλιστα ξυμβαινον, και το καλλος του Πωρου και οτι ου δεδουλομενος τη γνωμη εφαινετο, αλλ' ωσπερ αν ανηρ αγαθος ανδρι αγαθω προσελθοι υπερ βασιλειας της αυτου προς βασιλεα αλλον καλως ηγωνισμενος. Ενθα δη Αλεξανδρος πρωτος προσειπων αυτον λεγειν εκελευσεν οτι οι γενεσθαι εθελοι. Πωρον δε αποκρινασθαι λογος, οτι· «Βασιλικως μοι χρησαι, ο Αλεξανδρε». Και Αλεξανδρος ησθεις τω λογω, «Τουτο μεν εσται σοι, ω Πωρε,» εφη, «εμου...

Ουτως ουν εις νοσον πεσοντα, σπασμω τε εχεσθαι Αλεξανδρον και θερμαις ισχυραις και αγρυπνια ξυνεχει. Και τους μεν αλλους ιατρους ουκ οιεσθαι ειναι βιωσιμον, Φιλιππον δε Ακαρνανα, ιατρον, ξυνοντα Αλεξανδρω και τα τε αμφι ιατρικην ες τα μαλιστα πιστευομενον, καθηραι εθελειν Αλεξανδρον ψαρμακω· και τον κελευειν καθηραι. Τον μεν δη παρασκευαζειν την κυλικα, εν τουτω δε Αλεξανδρω δοθηναι επιστολην παρα Παρμενιωνος, παρακελευοντος φυλαξασθαι Φιλιππον ακουειν γαρ αυτον διεφθαρθαι υπο Δαρειου χρημασιν ωστε φαρμακω αποκτειναι Αλεξανδρον. Τον δε αναγνοντα την επιστολην και ετι μετα χειρας εχοντα αυτον...

Αλεξανδρος μεν την στρατιαν πασαν συνεταττεν ως μαχουμενος· Παρμενιων δε προσελθων λεγει Αλεξανδρω ταδε· «Εμοι δοκει, βασιλευ, αγαθον ειναι εν τω παροντι καταστρατοπεδευσαι επι τη οχθη του ποταμου ως εχομεν. Τους γαρ πολεμιους ου δοκω τολμησειν πολυ τω πεζω λειπομενους πλησιον ημων αυλισθηναι, και ταυτη παρεξειν εωθεν ευπετως τω στρατω διαβαλειν τον πορον υποφθασομεν γαρ αυτοι περασαντες πριν εκεινους ες ταξιν καθιστασθαι. Νυν δε ουκ ακινδυνως μοι δοκουμεν επιχειρησειν τω εργω, οτι ουχ οιον τε εν μετωπω δια του ποταμου αγειν τον στρατον. Πολλα μεν γαρ αυτου οραται βαθεα, αι δε βχθαι αυται ορας...

Τριτη δε απ εκεινης ημερα καταμαθων Αλεξανδρος κακως αυλιζομενους τους αμφι Κλειτον και Γλαυκιαν, και ουτε φυλακας εν τη ταξει αυτοις φυλαττομενας ουτε χαρακα η ταφρον προβεβλημενους, ες μηκος τε ουκ ωφελιμον αποτεταγμενην αυτοις την ταξιν, υπο νυκτα ετι λαθων διαβαινει τον ποταμον, τους τε υπασπιστας αγων και τους Αγριανας και τους τοξοτας και την Περδικκου και Κοινου ταξιν. Και προσετετακτο μεν ακολουθειν την αλλην στρατιων ως δε καιρον ειδεν εις επιθεσιν, ου προσμεινας ομου γενεσθαι παντας εξεπεμψε τους τοξοτας και τους Αγριανας· οι δε απροσδοκητοι επιπεσοντες, τους μεν ετι εν ταις ευναις...